Trzymajcie się ciepło. Jeszcze raz przepraszam..
Kaie, why are you so damn hot.. Jak tam przeżycia po EX'ACT?
poniedziałek, 27 czerwca 2016
INFO
Wiem, jestem zła, bo nowego rozdziału nie ma już tyyyyyyle czasu no ale.. Znielubiło mnie życie i to srogo. Rozdział się pisze i jeśli net mi się nie zbuntuje, to dodam go w ten piątek, w ramach rekompensaty dodam jakieś fakty o sobie czy coś.. I wstawię kilka fanartów.
Trzymajcie się ciepło. Jeszcze raz przepraszam..
Trzymajcie się ciepło. Jeszcze raz przepraszam..
poniedziałek, 23 maja 2016
Let's Make Things Straight Before It's Not Too Late
Hej! Witam z nieco (no dobra, bardzo) opóźnionym odcinkiem. tym razem jest dłuższy (+4100 słów) i mam nadzieję, że przypadnie Wam do gustu.
Łapcie mema ode mnie:
Lara.
Mocny zapach męskich perfum.
Zapach tak mocny, że przyprawiał mnie o ból głowy. Nie to było ostatnia rzeczą, którą pamiętam. Tamten zapach był subtelny, przynoszący na myśl tylko jedną osobę.
Silne dłonie na mojej talii.
Uścisk był mocny, władczy. A taki nie był, nim usnęłam. Tamten był czuły, lekki. Tylko on tulił mnie do siebie w taki sposób. Coś jest nie tak.
Otwarłam oczy ale nie byłam w stanie niczego dostrzec, gdyż w pokoju było ciemno. Mimo to rozpoznałam pokój w którym byłam. Był to pokój, który Suho dzielił z Yixingiem i Sehunem. Jak ja się tutaj w ogóle znalazłam?
Tors maknae przylegał ciasno do moich pleców. Czułam jego mocne bicie serca. Zmarszczyłam brwi i odwróciłam się twarzą do niego. Nie spał. Patrzył się na mnie uważnie, jakby chciał ujrzeć moje myśli. Miał poważny wyraz twarzy, jak zwykle.
- Dlaczego to robisz? -spytał obojętnym tonem, ale ewidentnie słychać w nim było nutkę złości. Wywróciłam oczami i westchnęłam podirytowana. Miałam ochotę zapytać go o to samo.
- Chodzi ci o to dlaczego chcę spędzić czas z przyjacielem nie pytając się ciebie o zgodę? - spytałam retorycznie. Zaczynałam mieć go serdecznie dosyć. Całej tej chorej sytuacji.
- Gdyby to był Kyungsoo czy Jongdae nie miałbym nic przeciwko temu. Ale nie mam zamiaru udawać, że nic nie widzę, gdy siedzisz z tym złamasem. - warknął patrząc mi w oczy. Zacisnęłam dłonie w pięści.
- Ten złamas, to chłopak którego kocham. Jeszcze jedno złe słowo pod jego adresem, to pogadamy inaczej. - zagroziłam mu mierząc w niego oskarżycielsko palcem. A on się tylko zaśmiał i zbliżył swoją twarz do mojej. Wyczułam od niego woń alkoholu. Skurwysyn.
- Urocza jesteś, jak się złościsz. To mnie właśnie w tobie pociąga.. Ten niewyparzony jęzor. I pewność siebie.. I osobowość.. - wymieniał coraz bardziej przybliżając swe usta do moich.
- Ale wiesz co? Chciałbym zobaczyć ciebie w innej sytuacji.. - mruknął uśmiechając się tajemniczo.
Odwróciłam głowę, ale on w jednej sekundzie chwycił mnie za podbródek i wpił się w moje wargi, od razu wsuwając w nie język, pogłębiając tym samym pocałunek. Pisnęłam cicho zaskoczenia po czym położyłam dłonie na jego torsie, usiłując go odepchnąć. Na nic, był za silny, a alkohol prawdopodobnie wyzbył go wszelkich hamulców. W ciągu paru sekund rozchylił ręką moje nogi i klęknął pomiędzy nimi. Warknęłam wkurzona, ale to nic nie dało. W końcu Sehun przerwał pocałunek i spojrzał na mnie z góry, uśmiechając się dumnie. Sięgnął dłonią do tylnej kieszeni swoich czarnych jeansów i wyciągnął coś z nich. Była to czerwona, gruba wstążka.
Podniosłam się gwałtownie do siadu ale Oh popchnął mnie z powrotem na łóżko, po czym złapał mnie za nadgarstki i związał je sprawnie. Szarpnęłam się mocno ale były związane tak mocno, że nie byłam w stanie nic zrobić. Mimo moich protestów przywiązał moje ręce do jakiegoś drewnianego bolca czy czegoś za łóżkiem. Wbiłam w niego wściekłe spojrzenie.
- Rozwiąż mnie kretynie, albo pożałujesz. - warknęłam szarpiąc się. Sehun zaśmiał się i pochylił nade mną.
- A co takiego zrobisz? Zaczniesz krzyczeć? Nikogo tutaj nie ma. Poszli na melanż o którym miałem cię powiadomić, ale tego nie zrobiłem. - szepnął zadowolony zw swojego czynu. Moje źrenice rozszerzyły się w zdumieniu.
- Pieprz się, Sehun. - warknęłam. Maknae zbliżył się do mojej szyi i ściągnął z niej szalik.
- Dlaczego je zakrywasz? Powinnaś być z nich dumna. Przecież symbolizują to, że należysz do mnie. - szepnął przesuwając językiem po malinkach zostawionych tam dzień wcześniej. Jego dłonie błądziły na ślepo po mojej klatce piersiowej. Zaczynałam się na serio go bać.
Jedna ręka sięgnęła do kołnierzyka mojego białego tshirta. Nagle do moich uszu dobiegł dźwięk rozpruwanego materiału a na skórze poczułam chłodny powiew. Rozerwał koszulkę do końca, obnażając górne partie mojego ciała. Moje policzki momentalnie pokryły się czerwienią, a łzy zaszły łzami. Sehun odsunął twarz od mojej szyi. Chwycił mój podbródek znów zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.
- O to mi chodziło. Ten przerażony i wściekły wzrok. - szepnął głosem przesączonym pożądaniem i ekscytacją. Wzdłuż mojego kręgosłupa przebiegł dreszcz strachu i odrazy.
- Zostaw mnie, błagam.. - szepnęłam błagalnie ale on nie słuchał. Musnął ustami linię mojej szczęki, szyję. W końcu poczułam jego gorące wargi na mostku. Zacisnęłam usta aby nie pisąć ze strachu. Nie chciałam dać mu tej satysfakcji. Zamknęłam oczy i modliłam sie w duchu by któryś z chłopaków wrócił wcześniej. To i tak niemożliwe. Nikt mi nie pomoże.
Po chwili jego język zaczął drażnić mojego sutka. Wygięłam się w lekki łuk, ale gdy przygryzł go, opadłam na materac zaciskając oczy. Zaczął go ssać, drażnić zębami, wargami. Przeszyła mnie fala dreszczy oraz ciepła, skupiająca się w jednym konkretnym miejscu. Szlag by to wszystko, nie ważne jak tego nie chciałam, moje ciało zaczynało reagować. Szarpnęłam się mocno.
- Błagam, przestań. - jęknęłam ale on puszczał moje prośby mimo uszu. Jego dłonie zsunęły się niżej, aż do moich spodni. Złapał je oburącz i zamaszystym ruchem ściągnął mi je do kolan, zostawiając na swoim miejscu tylko bieliznę. Poczułam na swojej skórze jak jego usta wykrzywiają się w szeroki uśmiech. To było okropne. Chciałam zniknąć. Zasnąć i się nie obudzić.
Jego lewa dłoń zaczęła masować mnie między nogami, a gdy wyczuł, że jest tam nieco mokro, zaśmiał się dumnie.
- Podoba ci się , nie ukrywaj tego kochanie.. Sprawię, że nigdy już nie spojrzysz na Jongina. - powiedział oschle, coraz intensywniej mnie pieszcząc. Moje zaciśnięte usta opuścił zduszony jęk. Moje ciało i umysł działały wbrew sobie. Nie ważne jak bardzo się bałam i byłam wściekła, dolne partie i tak robiły swoje zupełnie ignorując myśli i uczucia. Sehun odsunął się nieco w tył i złapał za brzegi moich czarnych fig, by po chwili ściągnąć je, tak jak i spodnie. Potem złapał moje uda i rozchylił z impetem, by po chwili patrzeć się wygłodniałem wzrokiem na mnie w całej okazałości. Pochylił się nad moim brzuchem i zaczął go całować, co chwilę przenosząc się z pocałunkami niżej i niżej. Czułam jego gorący oddech między udami. Serce biło mi jak oszalałe a z oczy płynęły łzy. Myślałam, że na tym się skończy. Bullshit. Jego ciepły język zaczął z pasją lizać tamto miejsce, doprowadzając mnie do przeciągłego jęku rozkoszy i wściekłości. Słyszałam jego pomruki zadowolenia. Pieścił mnie tak intensywnie, że zaczynałam tracić zmysły. Natrafił językiem na moje wejście i to na nim przez chwilę się skupił. Starałam sie myśleć o czymś innym i cierpliwie doczekać końca, ale nie mogłam się na niczym skupić. Błagałam by przestał, ale on chyba oguchł. Otworzyłam oczy i spojrzałam na niego, nie wiem nawet czemu. Widok ciemnej głowy między moimi udami wywołał na mnie dreszcze. Mój wzrok zarejestrował potem tylko to, jak wsuwał trzy palce do ust.
Opadłam na poduszki a potem poczułam jak wsuwa we mnie jednego z nich, wracając tym samym do pieszczot językiem. Po dłuższej chwili dołączył drugi palec i potem trzeci. Zabolało mnie to nieco, ale przez fakt, że moje jebane ciało żyło własnym życiem, nie bolało mnie to długo, bo byłam najwyraźniej gotowa na coś takiego. Jego palce penetrowały mnie z szybko i dogłębnie a język pieścił każdy zakamarek. Biłam się z myślami. Nie chciałam nic czuć. Nic a nic. Mimo moich największych protestów czułam, że zbliżam się do orgazmu.
- Hun.. Mmmm.. Prze- Przestań.. - wyjęczałam odchylając głowę do tyłu, ale maknae zaśmiał się w odpowiedzi i zwiększył szybkość obu pieszczot. Po kilku jego ruchach doszłam z przeciągłym, głośnym jękiem. Mój kręgosłup wygiął się w łuk a po chwili opadłam z hukiem na materac. Wbiłam w Sehuna otłumanione spojrzenie. Oblizał lubieżnie palce a potem usta. Wspiął się wyżej i pocałował mnie w szyję.
- To było nic.. Następnym razem nie skończy się tylko na tym. - ostrzegł po czym założył mi moją bieliznę i położył się obok. Rozwiązał moje ręce, ale ja nie miałam sił by uciec, by się wyrwać. Wstyd, złość i obrzydzenie odebrały mi siły. Maknae ucałował mój policzek i objął w talii. Oddychałam ciężko. Czekałam cierpliwie aż uśnie. Nie musiałam na to czekać nie wiadomo ile, musiał dużo wypić, skoro odpłynął tak szybko.
Wyrwałam się z jego ramion, po czym założyłam spodnie, chociaż nie było to łatwe, przez moje drżące dłonie. Zdjęłam z siebie bluzę i potem rozdartą koszulkę. Podkopnęłam ją pod łóżko Oha , założyłam bluzę i zasunęłam ją. Otarłam łzy ręką po czym wyszłam z pokoju. Nikogo tu nie było. Opuściłam pospiesznie dom. Rzuciłam się biegiem przez ulicę, o mało nie wpadając pod koła jakiegoś auta. Spojrzałam na kierowcę. Zamarłam. Za kierownicą siedział Kyungsoo. A obok niego Jongdae. Gdy odzyskałam możliwość ruchu pobiegłam jak najszybciej do domu a potem od razu do pokoju, zamykając się w nim. Zrzuciłam z siebie wszystkie ubrania i wbiegłam do łazienki. Władowałam się resztkami sił pod prysznic, odkręcając gorącą wodę. Usiadłam w brodziku i rozpłakałam się. Czułam się okropnie. Wykorzystana i obnażona. Nieczysta. Siedziałam pod strumieniem wręcz wrzącej wody, jakbym chciała wyzbyć się tej hańby. Moje łzy mieszały się z kroplami spływającymi po mojej twarzy.
Co to miało w ogóle być? Dlaczego on mi to zrobił? Dlaczego posunął się do takiego czegoś? I to ma sprawić, że przy nim zostanę. Z nami koniec. Z całym EXO. Nie dam rady już tam iść. Nigdy więcej. Muszę o nich zapomnieć. Poznanie ich przysporzyło mi tylko ból. Po kilku godzinach opuściłam łazienkę w bluzie Jongina. Nadal płacząc położyłam się na łóżku i zakopałam się w pościeli, chcąc schować przed całym światem. Miałam wrażenie, że wszyscy wokół wiedzą, co się stało w tamtym pokoju.
Następnego dnia rano, a właściwie to dwie godziny potem w pokoju rozbrzmiał dźwięk budzika. Jebnęłam w niego ręką, aż spadł z szafki i roztrzaskał się na kilka kawałków. Nie spałam nic a nic. Wiem, że cztery dni mam występ i muszę iść na próby. Ale nie,nie byłam w stanie nikomu pokazać się na oczy. Naciągnęłam kołdrę aż na głowę, gdy nagle rozległo się pukanie do drzwi.
- Lara? Co to był za rumor u ciebie? Wszystko jest okej? Nie idziesz na próby? - spytała Rin. Spojrzałam na drzwi. Nie mam na to sił.
- Wszystko okej, aniołku. To tylko budzik. Nie idę.. Boli mnie.. Boli mnie brzuch. - skłamałam. Rin wróciła do siebie a ja odwróciłam się tyłem do drzwi. Nienawidzę jej okłamywać. Nienawidzę siebie.
- Kai mi napisał, że przyjdzie. - powiedziała przechodząc obok mojego pokoju. Poderwałam się do siadu w napadzie paniki. Nie. On nie może.
- Nie! Napisz mu aby nie przychodził. Mam się dobrze, a dzisiaj i tak mnie nie będzie bo mam ściągane szwy z ręki. Niech się nie fatyguje tutaj. - poprosiłam starając się brzmieć jak najpewniej.
- No dobrze, jak uważasz. - mruknęła i zeszła po schodach na dół. Westchnęłam z ulgą. Położyłam się z powrotem na łóżku i spróbowałam po raz kolejny usnąć. Trudno było, ale udało się. Obudziłam się po 13. Idealnie, bo na 14;30 miałam jechać do szpitala na ściągnięcie tego ustrojstwa. Wstałam i ominęłam wzrokiem lustro. Nie byłam w stanie na siebie patrzeć. Założyłam czarne jeansy, długą, czarną koszulkę z krótkim rękawem i na to bluzę. Założyłam inny szalik, bo tamten został u Sehuja w pokoju. Makijażem zakryłam wory pod oczami. Wzięłam telefon i słuchawki. Zignorowałam kilka smsów i włączyłam odtwarzacz muzyki. Słuchając coveru Jungkook'a Paper Hearts, zeszłam na dół i bez jedzenia śniadania opuściłam dom, uprzednio zakładając płaszcz i czapkę. Wsunęłam dłonie w kieszenie i udałam się na przystanek.
Autobus przyjechał prawie wtedy, gdy doszłam na miejsce. Wsiadłam do niego, kupiłam bilet i usiadłam na pierwszym miejscu. Po jakichś 20 minutach byłam w mieście. Dojście do szpitala zajęło tylko kilka minut. Potem wypełniłam jakieś papiery i wraz z lekarzem udałam się na odpowiednią salę. Szwy były ściągnięte w przeciągu 15 minut, potem tylko zalecenia i rękawiczka terapeutyczna w prezencie. Założyłam ją od razu i siląc się na promienny uśmiech pożegnałam się z lekarzem i opuściłam szpital. Idąc na przystanek, wstąpiłam do salonu fryzjerskiego. Nie było tam ludzi. Zdjęłam płaszcz i usiadłam na fotelu fryzjerskim.
- Wygolić boki na w miarę krótkie. Środek głowy zostawić tej długości jaki jest teraz i przefarbować na krwistą czerwień. Boki zostawić ciemno brązowe. - wyjaśniłam, a fryzjerka uśmiechnęła się tylko i przystąpiła do dzieła.
Minęły dwie godziny i opuściłam salon z nową fryzurą. Facetka ścięła mi trochę przód, ale to po to aby włosy układały się w uroczą krzywkę na prawy bok. Założyłam czapkę i ruszyłam w kierunku przystanku. Wyglądałam jak emo chłopczyk. Po niespełna godzinie byłam w domu. Był już wieczór. Weszłam do domu, zjadłam co nieco na kolację, bo mama nalegała. Powiedziałam jej jak było u lekarza.
- Był u nas jeden z sąsiadów i pytał się o ciebie. - powiedziała mama popijając herbatę. Uniosłam głowę znad talerza i zmarszczyłam brwi.
- Który konkretniej? - spytałam podejrzliwie. Rodzicielka odstawiła kubek i zastanowiła się dłuższą chwilę.
- Nie pamiętam jego imienia, był wysoki i miał ciemne włosy. - powiedziała. Bo mi to wiele mówi. Co jak co ale jest różnica między tym, że przyszedł Jongin a między tym, że przyszedł Sehun.
- Karnacja. Jaki miał odcień skóry? Jasny czy ciemny? - spytałam przyglądając się jej. Kobieta podrapała się w tył głowy i westchnęła.
- Jasny. W ogóle miał taki poważny wyraz twarzy. Powiedziałam mu, że ciebie nie ma. A on poprosił tylko abym tobie przekazała przeprosiny i abyś przyszła do nich, bo musi z tobą porozmawiać. - wyjaśniła, a ja parsknęłam śmiechem na jej słowa. Serio, Sehun? Jesteś wręcz żałosny.
- Coś zaszło między wami? - spytała zaciekawiona moją reakcją. Wzruszyłam ramionami i wstałam od stołu
- Nic, to nie ważne. Dziękuję, że mnie o tym powiadomiłaś. - rzekłam całując ją we włosy i idąc na górę. Weszłam do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Usiadłam na brzegu łóżka i wyciągnęłam telefon z kieszeni. Miałam smsy od kilku osób. Dwadzieścia od Sehuja, tyle samo od Kyungiego a od Kaia.. Było ich 146 i przychodziły kolejne. Najpierw przeczytałam te od tego złamasa. Nie wiem nawet dlaczego.
"Nie wiesz jak mi głupio.. Nigdy bym na trzeźwo tego nie zrobił."
"Przepraszam skarbie"
"Gdzie jesteś? Martwię się"
"Wybaczysz mi? Nie chciałem aby tak wyszło."
"Co mam zrobić, abyś mi wybaczyła?"
Nie chciało mi się czytać reszty. Zamknęłam rozmowę i odczytałam rozmowę z Kyungiem.
"Co miało znaczyć wczorajsze zajście? Omal Ciebie nie rozjechałem!"
"Dlaczego byłaś tak nierozważna? Mogłem zrobić Ci krzywdę.. Dlaczego płakałaś?"
"Martwię się, Lara"
"Błagam, odpisz."
Serce mnie zabolało. Pamiętam jego wzrok przepełniony strachem, wbity w moją osobę. Źle zrobiłam, przebiegając przez drogę. Ale skąd mogłam wiedzieć, że tak to się skończy? Że pojawią się znikąd i nagle znajdę się tuż przed maską ich auta? Nie zrobiłam tego celowo. Zamknęłam rozmowę i przeszłam do kolejnej, w której liczna nieprzeczytanych smsów rosła.
"ZAPIERDOLE GO"
"LARA BŁAGAM POWIEDZ ŻE NIC CI NIE JEST"
"NIE DARUJĘ MU JAK ZNÓW COŚ CI SIĘ STANIE"
"Błagam, odpisz.." x 9
"Nie wiem jak mogłem pozwolić mu zabrać Cię wtedy z pokoju.."
"Jestem kretynem"
"Odpisz" x 70
"OOOOOOOOOOOOOOOOODPISZ"
"Wszystko okej?" x 30
"Jak szwy?"
"Dlaczego mi nie przypomniałaś o tym, pojechałbym z Tobą"
"I kupił ciastka"
"Bo wiem, że lubisz wszystkie"
"ODPISZ!!!!!!!" x 25
"Mam się do Ciebie przejść?"
Zacisnęłam dłoń na obudowie komórki. Nie chciałam aby tu przyszedł. Chciałam aby mnie przytulił i powiedział że Sehun już mnie nie skrzywdzi. Chciałam o nim zapomnieć. Chciałam aby powiedział, że mnie nie zostawi. Biłam się z myślami, nie wiedziałam co zrobić. Ale nie byłam w stanie się z nim widzieć. Poza tym.. Skąd on wie? Był wtedy w domu? O co chodzi? Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam pisać odpowiedź.
"Wszystko jest okej. Nie przychodź. Jakim cudem możesz wiedzieć co się wtedy stało?"
Na odpowiedź nie musiałam długo czekać.
"BOŻE, W KOŃCU!!! Tak się bałem.. Lara.. Ja byłem u siebie w pokoju. Cały ten czas. Ale on mnie tam zamknął. Chciałem Ci pomóc ale nie mogłem. Słyszałem jak krzyczałaś, ale nie mogłem nic z tym zrobić. A jak potem Kyungsoo powiedział, że prawie wpadłaś pod koła naszego auta.. Cały czas siedzi ze mną i on i Suho, pilnują mnie abym nie wpierdolił Sehujowi. I tak to zrobię. Prędzej czy później. Zapłaci za swoje czyny"
Trudno było doczytać tego smsa do końca, łzy mi to utrudniały. On tam był. Musiał tego słuchać. Odłożyłam telefon na szafkę, ignorując kolejne przychodzące wiadomości. Nie miałam już siły by to czytać. On tam był. Wstałam i ledwo utrzymując się na nogach udałam się do łazienki. Spojrzałam w lustro. Tak oto wygląda wykorzystana dziewczyna, potraktowana jak obiekt spełnień fantazji erotycznych. Moją twarz i szyję zdobiły blizny. Oczy podkreślał mocny makijaż. Włosy o kolorze krwi sprawiały że skóra wyglądała na jeszcze bledszą. Odwróciłam się tyłem do lustra, rozebrałam się i wzięłam prysznic. Wróciłam do pokoju w piżamie. Położyłam się spać z nadzieją, że jutro będzie lepiej. Tak bardzo chciałabym, by tak było.
Kai.
Siedziałem na łóżku z kolanami podkulonymi aż pod brodę. Obok mnie siedział Kyungsoo, pogrążony w myślach. Ta noc i dzień były okropne. Mimo, że pokój lidera był na końcu korytarza, nawet tutaj słyszeliśmy, jak drze się na Sehuna. W końcu poszedł, by go opierdolić. Jak można się upić i praktycznie zgwałcić własną dziewczynę? W dodatku wykradając ją z ramion komuś innemu i zamknąć go w pokoju tym samym zmuszając go do słuchania błagalnych krzyków tej dziewczyny? Trzeba być bezmózgim skurwielem.
Zacisnąłem dłonie na pościeli. Nie odpisywała mi potem. To moja wina.
- Kai.. Musisz się pośpieszyć. Ona długo nie wytrzyma. - powiedział Dyo wyrywając mnie z zamyślenia. Kiwnąłem niemrawo głową.
-Chciałem już wczoraj. Ale nagle wy wróciliście i Lu wpadła w panikę. Całe wyznanie chuj strzelił.. - odpowiedziałem cicho przecierając twarz dłonią.
- Co jeśli.. Co jeśli po tym wszystkim ona nie będzie chciała mnie znać? Jeżeli w ogóle przekreśli pozostałą ósemkę przez tego kretyna? Jak tak się stanie to nic i nikt mnie powstrzyma przed zabiciem go. - dodałem patrząc na Kyungsoo.
- Wiem o tym, Jongin. Nie dopuścimy do tego. Ona ciebie kocha. Nie zapomni o tobie. - powiedział siląc się na lekki uśmiech. Westchnąłem cicho patrząc się na ścianę. Najchętniej poszedłbym do niej. Ale i tak nie będzie chciała rozmawiać. Albo wcale mnie nie wpuści. To wszystko jest bez sensu. Chciałem tyle zrobić, a nie mogłem nic.
Wstałem z łóżka i zszedłem na dół do kuchni. Wyciągnąłem z lodówki butelkę wody i napiłem się. Przy stole siedział Jongdae z Xiuminem. Obaj też mieli zjebane humory.
- Myślałem że zacznę wrzeszczeć, jak tak nagle wbiegła przed auto.. - mruknął Chen. Xiu poklepał go pocieszająco po plecach.
- Ale na szczęście nic jej się nie stało. Teraz trzeba tylko zmusić Sehuna do gadania. - powiedział Minseok. Ostawiłem butelkę na blat i wróciłem na górę, tym razem kierując się na koniec korytarza, gdzie trwało przesłuchiwanie tej pały. Bez pukania wkroczyłem do pokoju. ignorując spojrzenie Suhego i Yeola podszedłem do siedzącego na łóżku maknae i złapałem go za gardło, przybijając do ściany. próbowali mnie od niego odciągnąć, ale byłem tak na niego wściekły, że nic nie byłoby wstanie ruszyć mnie z miejsca.
- Mów, co jej zrobiłeś. - wywarczałem a Sehun złapał mnie za nadgarstki usiłując rozluźnić uścisk na swoim gardle.
- Nie daruję ci tego, rozumiesz? Nie daruję! - krzyknąłem mu wprost w twarz po czym puściłem go. Sehun zakaszlał kilka razy i spojrzał na mnie załzawionymi oczami.
- Ja nie chciałem.. - powiedział cicho, ale nie chcąc słuchać jego kłamstw, przyjebałem mu w twarz, aż runął na materac.
- Jongin, opanuj się do kurwy nędzy! - krzyknął Yeol łapiąc mnie za kołnież koszuli. Odwróciłem się w jego stronę, rzucając mu mordercze spojrzenie.
- Ty się zamknij bo o wszystkim widziałeś, skurwielu. Chwalił ci się w vanie zamiarami co do niej i nikomu nie powiedziałeś o tym, chociaż powinieneś. gdyby nie fakt, że wtedy was podsłuchałem, to wszystko mogłoby skończyć się gorzej. - wywarczałem a Suho spojrzał pytająco na Chana.
- Serio? Czy ty sobie kurwa jaja robisz? Chanyeol, no ja pierdole. Odjebało ci? - spytał wściekły Junmyeon. Nie dziwiłem mu się. Musiał być na skraju załamania nerwowego.
Usiadłem na skraju łóżka i wbiłem wzrok w podłogę. Moją uwagę przykuło coś leżącego pod łóżkiem maknae.
- Czekajcie chwilę. - mruknąłem przerywając kłótnie Yeola i Suhego, po cym schyliłem się i wyciągnąłem tajemniczą rzecz spod łóżka. Pokazałem ją wszystkim i zacisnąłem na niej dłonie. Zajebe jak psa.
Była to rozdarta koszulka Lary, którą miała na sobie wczoraj. Puściłem koszulę, by po raz kolejny przyjebać Ohowi.
- Jak mogłeś jej to zrobić!? I to wiedząc że jestem niedaleko? Dlaczego zmusiłeś mnie do słuchania jej krzyków, gdy byłem zamknięty w pokoju? Jesteś nikim! - wrzeszczałem na jego. Maknae rozpłakał się i schował twarz w dłoniach.
- Ja nic nie pamiętam.. Wypiłem dużo i ostatnie co mam w pamięci to to, że przeniosłem ją od ciebie tutaj.. A dalej już nic.. Ja nie chciałem tego.. Nie chciałem jej zranić. Fakt, byłem zazdrosny, ale nie byłbym w stanie zrobić jej krzywdy. Przysięgam.. - zaczął się tłumaczyć. Czyli jeszcze się napruł, aby było zabawniej? Sehun po alko traci wszelkie hamulce, kto wie, co mógł jej zrobić. Nie mogąc już siedzieć dłużej z nim w jednym pokoju, wybiegłem stamtąd.
Zbiegłem na dół i nie dbając o kurtkę czy cokolwiek przeszedłem przez ulicę bo po chwili stanąć przed jej domem. Zapukałem w drzwi i otworzyła mi Rin. Była zdziwiona widząc mnie. Nie dziwię się jej, nikt nie widzi codziennie płaczącego Kim Jongina przed drzwiami.
- Gdzie ona jest? Jak z nią? - spytałem ocierając łzy rękawem. Dziewczynka stanęła na palcach i objęła mnie na krótką chwilę.
- Jest u siebie, zamknięta na klucz. Cóż.. jeszcze nigdy nie widziałam jej tak wyprutej z uczuć i woli do życia. - wyznała patrząc na mnie ze łzami w oczach. Jak ona musiała się czuć, Lara to przecież jej rodzona siostra.
Wszedłem do środka i ściągnąłem w przedpokoju buty. Wraz z Rin udałem się na górę, do jej pokoju. Usiadłem na brzegu łóżka, a ona obok mnie.
- Nadal nie mogę uwierzyć, że to się stało.. Że on był w stanie jej to zrobić. - westchnęła cicho. Pogłaskałem ją po głowie, usiłując jakoś ją pocieszyć tym gestem.
- Ja też.. - mruknąłem cicho.
- Rinuś, dlaczego ty nie śpisz tylko.. - rozległ się tak dobrze znany mi głos. Podniosłem szybko głowę a mym oczom ukazała się Lara. Zupełnie inna. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, Lara zamilkła. Była cała ubrana na czarno. Na szyi szalik, na rękach bandany, włosy o kolorze krwi. I ten wzrok. Przepełniony bólem. Zerwałem się z łóżka i podbiegłem do niej. Objąłem ją mocno, opierając głowę o jej ramie.
- Tak się bałem.. - szepnąłem gładząc ją po włosach. Dziewczyna stała w miejscu jak kołek ale po chwili również mnie objęła i wtuliła twarz w moją szyję. Staliśmy tak dłuższą chwilę. W końcu puściłem ją aby bliżej jej się przyjrzeć.
- Kai.. Wracaj do domu.. - powiedziała unikając mojego wzroku. Wziąłem jej twarz w swe dłonie, zmuszając jednocześnie do nawiązania kontaktu wzrokowego.
- Nigdzie się nie ruszam. Musimy porozmawiać. - powiedziałem. Lara spojrzała na swoją siostrę. Westchnęła cicho i odsunęła się ode mnie.
- Jak tak bardzo chcesz, to chodź do mnie.. - powiedziała i zaprowadziła mnie do siebie.
Usiedliśmy oboje na łóżku, ona jednak nieco dalej, zachowując dystans.
- Co chcesz? - spytała unikając mojego wzroku. Wziąłem oddech. Właśnie, po co przyszedłem? Nie powiem jej przecież, że musiałem się z nią zobaczyć, ze nie miałem gdzie uciec przed uczuciami, że musiałem się upewnić że wszystko jest okej.
- Wiem o wszystkim. Nie musisz zaprzeczać. Chcę byś wiedziała jedno. On już cię nie dotknie. Dopilnuję tego. tylko błagam.. Nie przekreślaj całej reszty przez tego idiotę.. - powiedziałem niemalże błagalnie. Dziewczyna wzrok miała utkwiony w swoich dłoniach.
- Ciężko mi z tym. Staram się. Nie wiem czy dam radę. - powiedziała niepewnie.
- Nie spodziewałam się po nim czegoś takiego. Bałam się tak bardzo. W ciągu tej nocy zniszczył całą naszą przyjaźń. I te jego słowa w stylu "sprawię, że o nim zapomnisz", "będziesz kochać tylko mnie". Już wcześniej miałam go dość. Ale teraz przegiął. Nie zaufam mu już nigdy. Nie wybaczę tego. Potraktował mnie jak jakąś dziwkę. - dodała, a ostatnie słowo wywołało u mnie dreszcze. Nie daruję mu tego. Lara schowała twarz w dłoniach i najzwyczajniej w świecie się rozpłakała.
Poczułem się tak, jakbym dostał w klatkę piersiową kilka potężnych ciosów. Przysiadłem się bliżej niej i przytuliłem do siebie po czym zacząłem lekko kołysać na boki.
- Nie płacz, Lulu.. Nikt cię już nie skrzywdzi. Nie pozwolę na to. Pamiętaj o tym. Zawsze będę obok. - wyszeptałem całując ją we włosy. Moja ręka gładziła ją uspokajająco po plecach. Wyciągnę ją z tego. Muszę tylko zebrać się na odwagę i wyznać jej wszystko. I odizolować ją od tamtej pały. Chociaż sam pewnie da jej spokój, po tym co jej zrobił.
Siedziałem tak z nią w ramionach przez dłuższy czas, aż do moich uszu dobiegło ciche, urocze pochrapywanie. Nie mogłem się nie uśmiechnąć. Wziąłem ją na ręce i położyłem na łóżku i nakryłem ją kołdrą. Ułożyłem się obok niej i podziwiałem jej twarz oświetlaną teraz przez blask księżyca. Gdy spała wydawała się taka spokojna, w zupełności odcięta od problemów i od smutku. Pamiętam te czasy jak była radosna. Teraz to wydawało się tak odległe.
Pochyliłem się nieco i musnąłem jej wargi swoimi. Nie mogłem się powstrzymać. Ucałowałem jej czoło i objąłem czule, a ona przez sen przytuliła się do mnie. Chyba też tak ma, że jak wyczuje źródło ciepła, to się do niego klei. Uśmiechnąłem się mimowolnie i zamknąłem oczy. Sen przyszedł dość szybko. W końcu była przy mnie. Chociaż sprawy nadal były skomplikowane, pełne niedomówień. Ale i tak cieszyłem się tą chwilą.
Łapcie mema ode mnie:
 |
| (FANI KAISOO ŁĄCZYMY SIĘ! XD to jest zajebiste x"DDD) |
Lara.
Mocny zapach męskich perfum.
Zapach tak mocny, że przyprawiał mnie o ból głowy. Nie to było ostatnia rzeczą, którą pamiętam. Tamten zapach był subtelny, przynoszący na myśl tylko jedną osobę.
Silne dłonie na mojej talii.
Uścisk był mocny, władczy. A taki nie był, nim usnęłam. Tamten był czuły, lekki. Tylko on tulił mnie do siebie w taki sposób. Coś jest nie tak.
Otwarłam oczy ale nie byłam w stanie niczego dostrzec, gdyż w pokoju było ciemno. Mimo to rozpoznałam pokój w którym byłam. Był to pokój, który Suho dzielił z Yixingiem i Sehunem. Jak ja się tutaj w ogóle znalazłam?
Tors maknae przylegał ciasno do moich pleców. Czułam jego mocne bicie serca. Zmarszczyłam brwi i odwróciłam się twarzą do niego. Nie spał. Patrzył się na mnie uważnie, jakby chciał ujrzeć moje myśli. Miał poważny wyraz twarzy, jak zwykle.
- Dlaczego to robisz? -spytał obojętnym tonem, ale ewidentnie słychać w nim było nutkę złości. Wywróciłam oczami i westchnęłam podirytowana. Miałam ochotę zapytać go o to samo.
- Chodzi ci o to dlaczego chcę spędzić czas z przyjacielem nie pytając się ciebie o zgodę? - spytałam retorycznie. Zaczynałam mieć go serdecznie dosyć. Całej tej chorej sytuacji.
- Gdyby to był Kyungsoo czy Jongdae nie miałbym nic przeciwko temu. Ale nie mam zamiaru udawać, że nic nie widzę, gdy siedzisz z tym złamasem. - warknął patrząc mi w oczy. Zacisnęłam dłonie w pięści.
- Ten złamas, to chłopak którego kocham. Jeszcze jedno złe słowo pod jego adresem, to pogadamy inaczej. - zagroziłam mu mierząc w niego oskarżycielsko palcem. A on się tylko zaśmiał i zbliżył swoją twarz do mojej. Wyczułam od niego woń alkoholu. Skurwysyn.
- Urocza jesteś, jak się złościsz. To mnie właśnie w tobie pociąga.. Ten niewyparzony jęzor. I pewność siebie.. I osobowość.. - wymieniał coraz bardziej przybliżając swe usta do moich.
- Ale wiesz co? Chciałbym zobaczyć ciebie w innej sytuacji.. - mruknął uśmiechając się tajemniczo.
Odwróciłam głowę, ale on w jednej sekundzie chwycił mnie za podbródek i wpił się w moje wargi, od razu wsuwając w nie język, pogłębiając tym samym pocałunek. Pisnęłam cicho zaskoczenia po czym położyłam dłonie na jego torsie, usiłując go odepchnąć. Na nic, był za silny, a alkohol prawdopodobnie wyzbył go wszelkich hamulców. W ciągu paru sekund rozchylił ręką moje nogi i klęknął pomiędzy nimi. Warknęłam wkurzona, ale to nic nie dało. W końcu Sehun przerwał pocałunek i spojrzał na mnie z góry, uśmiechając się dumnie. Sięgnął dłonią do tylnej kieszeni swoich czarnych jeansów i wyciągnął coś z nich. Była to czerwona, gruba wstążka.
Podniosłam się gwałtownie do siadu ale Oh popchnął mnie z powrotem na łóżko, po czym złapał mnie za nadgarstki i związał je sprawnie. Szarpnęłam się mocno ale były związane tak mocno, że nie byłam w stanie nic zrobić. Mimo moich protestów przywiązał moje ręce do jakiegoś drewnianego bolca czy czegoś za łóżkiem. Wbiłam w niego wściekłe spojrzenie.
- Rozwiąż mnie kretynie, albo pożałujesz. - warknęłam szarpiąc się. Sehun zaśmiał się i pochylił nade mną.
- A co takiego zrobisz? Zaczniesz krzyczeć? Nikogo tutaj nie ma. Poszli na melanż o którym miałem cię powiadomić, ale tego nie zrobiłem. - szepnął zadowolony zw swojego czynu. Moje źrenice rozszerzyły się w zdumieniu.
- Pieprz się, Sehun. - warknęłam. Maknae zbliżył się do mojej szyi i ściągnął z niej szalik.
- Dlaczego je zakrywasz? Powinnaś być z nich dumna. Przecież symbolizują to, że należysz do mnie. - szepnął przesuwając językiem po malinkach zostawionych tam dzień wcześniej. Jego dłonie błądziły na ślepo po mojej klatce piersiowej. Zaczynałam się na serio go bać.
Jedna ręka sięgnęła do kołnierzyka mojego białego tshirta. Nagle do moich uszu dobiegł dźwięk rozpruwanego materiału a na skórze poczułam chłodny powiew. Rozerwał koszulkę do końca, obnażając górne partie mojego ciała. Moje policzki momentalnie pokryły się czerwienią, a łzy zaszły łzami. Sehun odsunął twarz od mojej szyi. Chwycił mój podbródek znów zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.
- O to mi chodziło. Ten przerażony i wściekły wzrok. - szepnął głosem przesączonym pożądaniem i ekscytacją. Wzdłuż mojego kręgosłupa przebiegł dreszcz strachu i odrazy.
- Zostaw mnie, błagam.. - szepnęłam błagalnie ale on nie słuchał. Musnął ustami linię mojej szczęki, szyję. W końcu poczułam jego gorące wargi na mostku. Zacisnęłam usta aby nie pisąć ze strachu. Nie chciałam dać mu tej satysfakcji. Zamknęłam oczy i modliłam sie w duchu by któryś z chłopaków wrócił wcześniej. To i tak niemożliwe. Nikt mi nie pomoże.
Po chwili jego język zaczął drażnić mojego sutka. Wygięłam się w lekki łuk, ale gdy przygryzł go, opadłam na materac zaciskając oczy. Zaczął go ssać, drażnić zębami, wargami. Przeszyła mnie fala dreszczy oraz ciepła, skupiająca się w jednym konkretnym miejscu. Szlag by to wszystko, nie ważne jak tego nie chciałam, moje ciało zaczynało reagować. Szarpnęłam się mocno.
- Błagam, przestań. - jęknęłam ale on puszczał moje prośby mimo uszu. Jego dłonie zsunęły się niżej, aż do moich spodni. Złapał je oburącz i zamaszystym ruchem ściągnął mi je do kolan, zostawiając na swoim miejscu tylko bieliznę. Poczułam na swojej skórze jak jego usta wykrzywiają się w szeroki uśmiech. To było okropne. Chciałam zniknąć. Zasnąć i się nie obudzić.
Jego lewa dłoń zaczęła masować mnie między nogami, a gdy wyczuł, że jest tam nieco mokro, zaśmiał się dumnie.
- Podoba ci się , nie ukrywaj tego kochanie.. Sprawię, że nigdy już nie spojrzysz na Jongina. - powiedział oschle, coraz intensywniej mnie pieszcząc. Moje zaciśnięte usta opuścił zduszony jęk. Moje ciało i umysł działały wbrew sobie. Nie ważne jak bardzo się bałam i byłam wściekła, dolne partie i tak robiły swoje zupełnie ignorując myśli i uczucia. Sehun odsunął się nieco w tył i złapał za brzegi moich czarnych fig, by po chwili ściągnąć je, tak jak i spodnie. Potem złapał moje uda i rozchylił z impetem, by po chwili patrzeć się wygłodniałem wzrokiem na mnie w całej okazałości. Pochylił się nad moim brzuchem i zaczął go całować, co chwilę przenosząc się z pocałunkami niżej i niżej. Czułam jego gorący oddech między udami. Serce biło mi jak oszalałe a z oczy płynęły łzy. Myślałam, że na tym się skończy. Bullshit. Jego ciepły język zaczął z pasją lizać tamto miejsce, doprowadzając mnie do przeciągłego jęku rozkoszy i wściekłości. Słyszałam jego pomruki zadowolenia. Pieścił mnie tak intensywnie, że zaczynałam tracić zmysły. Natrafił językiem na moje wejście i to na nim przez chwilę się skupił. Starałam sie myśleć o czymś innym i cierpliwie doczekać końca, ale nie mogłam się na niczym skupić. Błagałam by przestał, ale on chyba oguchł. Otworzyłam oczy i spojrzałam na niego, nie wiem nawet czemu. Widok ciemnej głowy między moimi udami wywołał na mnie dreszcze. Mój wzrok zarejestrował potem tylko to, jak wsuwał trzy palce do ust.
Opadłam na poduszki a potem poczułam jak wsuwa we mnie jednego z nich, wracając tym samym do pieszczot językiem. Po dłuższej chwili dołączył drugi palec i potem trzeci. Zabolało mnie to nieco, ale przez fakt, że moje jebane ciało żyło własnym życiem, nie bolało mnie to długo, bo byłam najwyraźniej gotowa na coś takiego. Jego palce penetrowały mnie z szybko i dogłębnie a język pieścił każdy zakamarek. Biłam się z myślami. Nie chciałam nic czuć. Nic a nic. Mimo moich największych protestów czułam, że zbliżam się do orgazmu.
- Hun.. Mmmm.. Prze- Przestań.. - wyjęczałam odchylając głowę do tyłu, ale maknae zaśmiał się w odpowiedzi i zwiększył szybkość obu pieszczot. Po kilku jego ruchach doszłam z przeciągłym, głośnym jękiem. Mój kręgosłup wygiął się w łuk a po chwili opadłam z hukiem na materac. Wbiłam w Sehuna otłumanione spojrzenie. Oblizał lubieżnie palce a potem usta. Wspiął się wyżej i pocałował mnie w szyję.
- To było nic.. Następnym razem nie skończy się tylko na tym. - ostrzegł po czym założył mi moją bieliznę i położył się obok. Rozwiązał moje ręce, ale ja nie miałam sił by uciec, by się wyrwać. Wstyd, złość i obrzydzenie odebrały mi siły. Maknae ucałował mój policzek i objął w talii. Oddychałam ciężko. Czekałam cierpliwie aż uśnie. Nie musiałam na to czekać nie wiadomo ile, musiał dużo wypić, skoro odpłynął tak szybko.
Wyrwałam się z jego ramion, po czym założyłam spodnie, chociaż nie było to łatwe, przez moje drżące dłonie. Zdjęłam z siebie bluzę i potem rozdartą koszulkę. Podkopnęłam ją pod łóżko Oha , założyłam bluzę i zasunęłam ją. Otarłam łzy ręką po czym wyszłam z pokoju. Nikogo tu nie było. Opuściłam pospiesznie dom. Rzuciłam się biegiem przez ulicę, o mało nie wpadając pod koła jakiegoś auta. Spojrzałam na kierowcę. Zamarłam. Za kierownicą siedział Kyungsoo. A obok niego Jongdae. Gdy odzyskałam możliwość ruchu pobiegłam jak najszybciej do domu a potem od razu do pokoju, zamykając się w nim. Zrzuciłam z siebie wszystkie ubrania i wbiegłam do łazienki. Władowałam się resztkami sił pod prysznic, odkręcając gorącą wodę. Usiadłam w brodziku i rozpłakałam się. Czułam się okropnie. Wykorzystana i obnażona. Nieczysta. Siedziałam pod strumieniem wręcz wrzącej wody, jakbym chciała wyzbyć się tej hańby. Moje łzy mieszały się z kroplami spływającymi po mojej twarzy.
Co to miało w ogóle być? Dlaczego on mi to zrobił? Dlaczego posunął się do takiego czegoś? I to ma sprawić, że przy nim zostanę. Z nami koniec. Z całym EXO. Nie dam rady już tam iść. Nigdy więcej. Muszę o nich zapomnieć. Poznanie ich przysporzyło mi tylko ból. Po kilku godzinach opuściłam łazienkę w bluzie Jongina. Nadal płacząc położyłam się na łóżku i zakopałam się w pościeli, chcąc schować przed całym światem. Miałam wrażenie, że wszyscy wokół wiedzą, co się stało w tamtym pokoju.
Następnego dnia rano, a właściwie to dwie godziny potem w pokoju rozbrzmiał dźwięk budzika. Jebnęłam w niego ręką, aż spadł z szafki i roztrzaskał się na kilka kawałków. Nie spałam nic a nic. Wiem, że cztery dni mam występ i muszę iść na próby. Ale nie,nie byłam w stanie nikomu pokazać się na oczy. Naciągnęłam kołdrę aż na głowę, gdy nagle rozległo się pukanie do drzwi.
- Lara? Co to był za rumor u ciebie? Wszystko jest okej? Nie idziesz na próby? - spytała Rin. Spojrzałam na drzwi. Nie mam na to sił.
- Wszystko okej, aniołku. To tylko budzik. Nie idę.. Boli mnie.. Boli mnie brzuch. - skłamałam. Rin wróciła do siebie a ja odwróciłam się tyłem do drzwi. Nienawidzę jej okłamywać. Nienawidzę siebie.
- Kai mi napisał, że przyjdzie. - powiedziała przechodząc obok mojego pokoju. Poderwałam się do siadu w napadzie paniki. Nie. On nie może.
- Nie! Napisz mu aby nie przychodził. Mam się dobrze, a dzisiaj i tak mnie nie będzie bo mam ściągane szwy z ręki. Niech się nie fatyguje tutaj. - poprosiłam starając się brzmieć jak najpewniej.
- No dobrze, jak uważasz. - mruknęła i zeszła po schodach na dół. Westchnęłam z ulgą. Położyłam się z powrotem na łóżku i spróbowałam po raz kolejny usnąć. Trudno było, ale udało się. Obudziłam się po 13. Idealnie, bo na 14;30 miałam jechać do szpitala na ściągnięcie tego ustrojstwa. Wstałam i ominęłam wzrokiem lustro. Nie byłam w stanie na siebie patrzeć. Założyłam czarne jeansy, długą, czarną koszulkę z krótkim rękawem i na to bluzę. Założyłam inny szalik, bo tamten został u Sehuja w pokoju. Makijażem zakryłam wory pod oczami. Wzięłam telefon i słuchawki. Zignorowałam kilka smsów i włączyłam odtwarzacz muzyki. Słuchając coveru Jungkook'a Paper Hearts, zeszłam na dół i bez jedzenia śniadania opuściłam dom, uprzednio zakładając płaszcz i czapkę. Wsunęłam dłonie w kieszenie i udałam się na przystanek.
Autobus przyjechał prawie wtedy, gdy doszłam na miejsce. Wsiadłam do niego, kupiłam bilet i usiadłam na pierwszym miejscu. Po jakichś 20 minutach byłam w mieście. Dojście do szpitala zajęło tylko kilka minut. Potem wypełniłam jakieś papiery i wraz z lekarzem udałam się na odpowiednią salę. Szwy były ściągnięte w przeciągu 15 minut, potem tylko zalecenia i rękawiczka terapeutyczna w prezencie. Założyłam ją od razu i siląc się na promienny uśmiech pożegnałam się z lekarzem i opuściłam szpital. Idąc na przystanek, wstąpiłam do salonu fryzjerskiego. Nie było tam ludzi. Zdjęłam płaszcz i usiadłam na fotelu fryzjerskim.
- Wygolić boki na w miarę krótkie. Środek głowy zostawić tej długości jaki jest teraz i przefarbować na krwistą czerwień. Boki zostawić ciemno brązowe. - wyjaśniłam, a fryzjerka uśmiechnęła się tylko i przystąpiła do dzieła.
Minęły dwie godziny i opuściłam salon z nową fryzurą. Facetka ścięła mi trochę przód, ale to po to aby włosy układały się w uroczą krzywkę na prawy bok. Założyłam czapkę i ruszyłam w kierunku przystanku. Wyglądałam jak emo chłopczyk. Po niespełna godzinie byłam w domu. Był już wieczór. Weszłam do domu, zjadłam co nieco na kolację, bo mama nalegała. Powiedziałam jej jak było u lekarza.
- Był u nas jeden z sąsiadów i pytał się o ciebie. - powiedziała mama popijając herbatę. Uniosłam głowę znad talerza i zmarszczyłam brwi.
- Który konkretniej? - spytałam podejrzliwie. Rodzicielka odstawiła kubek i zastanowiła się dłuższą chwilę.
- Nie pamiętam jego imienia, był wysoki i miał ciemne włosy. - powiedziała. Bo mi to wiele mówi. Co jak co ale jest różnica między tym, że przyszedł Jongin a między tym, że przyszedł Sehun.
- Karnacja. Jaki miał odcień skóry? Jasny czy ciemny? - spytałam przyglądając się jej. Kobieta podrapała się w tył głowy i westchnęła.
- Jasny. W ogóle miał taki poważny wyraz twarzy. Powiedziałam mu, że ciebie nie ma. A on poprosił tylko abym tobie przekazała przeprosiny i abyś przyszła do nich, bo musi z tobą porozmawiać. - wyjaśniła, a ja parsknęłam śmiechem na jej słowa. Serio, Sehun? Jesteś wręcz żałosny.
- Coś zaszło między wami? - spytała zaciekawiona moją reakcją. Wzruszyłam ramionami i wstałam od stołu
- Nic, to nie ważne. Dziękuję, że mnie o tym powiadomiłaś. - rzekłam całując ją we włosy i idąc na górę. Weszłam do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Usiadłam na brzegu łóżka i wyciągnęłam telefon z kieszeni. Miałam smsy od kilku osób. Dwadzieścia od Sehuja, tyle samo od Kyungiego a od Kaia.. Było ich 146 i przychodziły kolejne. Najpierw przeczytałam te od tego złamasa. Nie wiem nawet dlaczego.
"Nie wiesz jak mi głupio.. Nigdy bym na trzeźwo tego nie zrobił."
"Przepraszam skarbie"
"Gdzie jesteś? Martwię się"
"Wybaczysz mi? Nie chciałem aby tak wyszło."
"Co mam zrobić, abyś mi wybaczyła?"
Nie chciało mi się czytać reszty. Zamknęłam rozmowę i odczytałam rozmowę z Kyungiem.
"Co miało znaczyć wczorajsze zajście? Omal Ciebie nie rozjechałem!"
"Dlaczego byłaś tak nierozważna? Mogłem zrobić Ci krzywdę.. Dlaczego płakałaś?"
"Martwię się, Lara"
"Błagam, odpisz."
Serce mnie zabolało. Pamiętam jego wzrok przepełniony strachem, wbity w moją osobę. Źle zrobiłam, przebiegając przez drogę. Ale skąd mogłam wiedzieć, że tak to się skończy? Że pojawią się znikąd i nagle znajdę się tuż przed maską ich auta? Nie zrobiłam tego celowo. Zamknęłam rozmowę i przeszłam do kolejnej, w której liczna nieprzeczytanych smsów rosła.
"ZAPIERDOLE GO"
"LARA BŁAGAM POWIEDZ ŻE NIC CI NIE JEST"
"NIE DARUJĘ MU JAK ZNÓW COŚ CI SIĘ STANIE"
"Błagam, odpisz.." x 9
"Nie wiem jak mogłem pozwolić mu zabrać Cię wtedy z pokoju.."
"Jestem kretynem"
"Odpisz" x 70
"OOOOOOOOOOOOOOOOODPISZ"
"Wszystko okej?" x 30
"Jak szwy?"
"Dlaczego mi nie przypomniałaś o tym, pojechałbym z Tobą"
"I kupił ciastka"
"Bo wiem, że lubisz wszystkie"
"ODPISZ!!!!!!!" x 25
"Mam się do Ciebie przejść?"
Zacisnęłam dłoń na obudowie komórki. Nie chciałam aby tu przyszedł. Chciałam aby mnie przytulił i powiedział że Sehun już mnie nie skrzywdzi. Chciałam o nim zapomnieć. Chciałam aby powiedział, że mnie nie zostawi. Biłam się z myślami, nie wiedziałam co zrobić. Ale nie byłam w stanie się z nim widzieć. Poza tym.. Skąd on wie? Był wtedy w domu? O co chodzi? Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam pisać odpowiedź.
"Wszystko jest okej. Nie przychodź. Jakim cudem możesz wiedzieć co się wtedy stało?"
Na odpowiedź nie musiałam długo czekać.
"BOŻE, W KOŃCU!!! Tak się bałem.. Lara.. Ja byłem u siebie w pokoju. Cały ten czas. Ale on mnie tam zamknął. Chciałem Ci pomóc ale nie mogłem. Słyszałem jak krzyczałaś, ale nie mogłem nic z tym zrobić. A jak potem Kyungsoo powiedział, że prawie wpadłaś pod koła naszego auta.. Cały czas siedzi ze mną i on i Suho, pilnują mnie abym nie wpierdolił Sehujowi. I tak to zrobię. Prędzej czy później. Zapłaci za swoje czyny"
Trudno było doczytać tego smsa do końca, łzy mi to utrudniały. On tam był. Musiał tego słuchać. Odłożyłam telefon na szafkę, ignorując kolejne przychodzące wiadomości. Nie miałam już siły by to czytać. On tam był. Wstałam i ledwo utrzymując się na nogach udałam się do łazienki. Spojrzałam w lustro. Tak oto wygląda wykorzystana dziewczyna, potraktowana jak obiekt spełnień fantazji erotycznych. Moją twarz i szyję zdobiły blizny. Oczy podkreślał mocny makijaż. Włosy o kolorze krwi sprawiały że skóra wyglądała na jeszcze bledszą. Odwróciłam się tyłem do lustra, rozebrałam się i wzięłam prysznic. Wróciłam do pokoju w piżamie. Położyłam się spać z nadzieją, że jutro będzie lepiej. Tak bardzo chciałabym, by tak było.
Kai.
Siedziałem na łóżku z kolanami podkulonymi aż pod brodę. Obok mnie siedział Kyungsoo, pogrążony w myślach. Ta noc i dzień były okropne. Mimo, że pokój lidera był na końcu korytarza, nawet tutaj słyszeliśmy, jak drze się na Sehuna. W końcu poszedł, by go opierdolić. Jak można się upić i praktycznie zgwałcić własną dziewczynę? W dodatku wykradając ją z ramion komuś innemu i zamknąć go w pokoju tym samym zmuszając go do słuchania błagalnych krzyków tej dziewczyny? Trzeba być bezmózgim skurwielem.
Zacisnąłem dłonie na pościeli. Nie odpisywała mi potem. To moja wina.
- Kai.. Musisz się pośpieszyć. Ona długo nie wytrzyma. - powiedział Dyo wyrywając mnie z zamyślenia. Kiwnąłem niemrawo głową.
-Chciałem już wczoraj. Ale nagle wy wróciliście i Lu wpadła w panikę. Całe wyznanie chuj strzelił.. - odpowiedziałem cicho przecierając twarz dłonią.
- Co jeśli.. Co jeśli po tym wszystkim ona nie będzie chciała mnie znać? Jeżeli w ogóle przekreśli pozostałą ósemkę przez tego kretyna? Jak tak się stanie to nic i nikt mnie powstrzyma przed zabiciem go. - dodałem patrząc na Kyungsoo.
- Wiem o tym, Jongin. Nie dopuścimy do tego. Ona ciebie kocha. Nie zapomni o tobie. - powiedział siląc się na lekki uśmiech. Westchnąłem cicho patrząc się na ścianę. Najchętniej poszedłbym do niej. Ale i tak nie będzie chciała rozmawiać. Albo wcale mnie nie wpuści. To wszystko jest bez sensu. Chciałem tyle zrobić, a nie mogłem nic.
Wstałem z łóżka i zszedłem na dół do kuchni. Wyciągnąłem z lodówki butelkę wody i napiłem się. Przy stole siedział Jongdae z Xiuminem. Obaj też mieli zjebane humory.
- Myślałem że zacznę wrzeszczeć, jak tak nagle wbiegła przed auto.. - mruknął Chen. Xiu poklepał go pocieszająco po plecach.
- Ale na szczęście nic jej się nie stało. Teraz trzeba tylko zmusić Sehuna do gadania. - powiedział Minseok. Ostawiłem butelkę na blat i wróciłem na górę, tym razem kierując się na koniec korytarza, gdzie trwało przesłuchiwanie tej pały. Bez pukania wkroczyłem do pokoju. ignorując spojrzenie Suhego i Yeola podszedłem do siedzącego na łóżku maknae i złapałem go za gardło, przybijając do ściany. próbowali mnie od niego odciągnąć, ale byłem tak na niego wściekły, że nic nie byłoby wstanie ruszyć mnie z miejsca.
- Mów, co jej zrobiłeś. - wywarczałem a Sehun złapał mnie za nadgarstki usiłując rozluźnić uścisk na swoim gardle.
- Nie daruję ci tego, rozumiesz? Nie daruję! - krzyknąłem mu wprost w twarz po czym puściłem go. Sehun zakaszlał kilka razy i spojrzał na mnie załzawionymi oczami.
- Ja nie chciałem.. - powiedział cicho, ale nie chcąc słuchać jego kłamstw, przyjebałem mu w twarz, aż runął na materac.
- Jongin, opanuj się do kurwy nędzy! - krzyknął Yeol łapiąc mnie za kołnież koszuli. Odwróciłem się w jego stronę, rzucając mu mordercze spojrzenie.
- Ty się zamknij bo o wszystkim widziałeś, skurwielu. Chwalił ci się w vanie zamiarami co do niej i nikomu nie powiedziałeś o tym, chociaż powinieneś. gdyby nie fakt, że wtedy was podsłuchałem, to wszystko mogłoby skończyć się gorzej. - wywarczałem a Suho spojrzał pytająco na Chana.
- Serio? Czy ty sobie kurwa jaja robisz? Chanyeol, no ja pierdole. Odjebało ci? - spytał wściekły Junmyeon. Nie dziwiłem mu się. Musiał być na skraju załamania nerwowego.
Usiadłem na skraju łóżka i wbiłem wzrok w podłogę. Moją uwagę przykuło coś leżącego pod łóżkiem maknae.
- Czekajcie chwilę. - mruknąłem przerywając kłótnie Yeola i Suhego, po cym schyliłem się i wyciągnąłem tajemniczą rzecz spod łóżka. Pokazałem ją wszystkim i zacisnąłem na niej dłonie. Zajebe jak psa.
Była to rozdarta koszulka Lary, którą miała na sobie wczoraj. Puściłem koszulę, by po raz kolejny przyjebać Ohowi.
- Jak mogłeś jej to zrobić!? I to wiedząc że jestem niedaleko? Dlaczego zmusiłeś mnie do słuchania jej krzyków, gdy byłem zamknięty w pokoju? Jesteś nikim! - wrzeszczałem na jego. Maknae rozpłakał się i schował twarz w dłoniach.
- Ja nic nie pamiętam.. Wypiłem dużo i ostatnie co mam w pamięci to to, że przeniosłem ją od ciebie tutaj.. A dalej już nic.. Ja nie chciałem tego.. Nie chciałem jej zranić. Fakt, byłem zazdrosny, ale nie byłbym w stanie zrobić jej krzywdy. Przysięgam.. - zaczął się tłumaczyć. Czyli jeszcze się napruł, aby było zabawniej? Sehun po alko traci wszelkie hamulce, kto wie, co mógł jej zrobić. Nie mogąc już siedzieć dłużej z nim w jednym pokoju, wybiegłem stamtąd.
Zbiegłem na dół i nie dbając o kurtkę czy cokolwiek przeszedłem przez ulicę bo po chwili stanąć przed jej domem. Zapukałem w drzwi i otworzyła mi Rin. Była zdziwiona widząc mnie. Nie dziwię się jej, nikt nie widzi codziennie płaczącego Kim Jongina przed drzwiami.
- Gdzie ona jest? Jak z nią? - spytałem ocierając łzy rękawem. Dziewczynka stanęła na palcach i objęła mnie na krótką chwilę.
- Jest u siebie, zamknięta na klucz. Cóż.. jeszcze nigdy nie widziałam jej tak wyprutej z uczuć i woli do życia. - wyznała patrząc na mnie ze łzami w oczach. Jak ona musiała się czuć, Lara to przecież jej rodzona siostra.
Wszedłem do środka i ściągnąłem w przedpokoju buty. Wraz z Rin udałem się na górę, do jej pokoju. Usiadłem na brzegu łóżka, a ona obok mnie.
- Nadal nie mogę uwierzyć, że to się stało.. Że on był w stanie jej to zrobić. - westchnęła cicho. Pogłaskałem ją po głowie, usiłując jakoś ją pocieszyć tym gestem.
- Ja też.. - mruknąłem cicho.
- Rinuś, dlaczego ty nie śpisz tylko.. - rozległ się tak dobrze znany mi głos. Podniosłem szybko głowę a mym oczom ukazała się Lara. Zupełnie inna. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, Lara zamilkła. Była cała ubrana na czarno. Na szyi szalik, na rękach bandany, włosy o kolorze krwi. I ten wzrok. Przepełniony bólem. Zerwałem się z łóżka i podbiegłem do niej. Objąłem ją mocno, opierając głowę o jej ramie.
- Tak się bałem.. - szepnąłem gładząc ją po włosach. Dziewczyna stała w miejscu jak kołek ale po chwili również mnie objęła i wtuliła twarz w moją szyję. Staliśmy tak dłuższą chwilę. W końcu puściłem ją aby bliżej jej się przyjrzeć.
- Kai.. Wracaj do domu.. - powiedziała unikając mojego wzroku. Wziąłem jej twarz w swe dłonie, zmuszając jednocześnie do nawiązania kontaktu wzrokowego.
- Nigdzie się nie ruszam. Musimy porozmawiać. - powiedziałem. Lara spojrzała na swoją siostrę. Westchnęła cicho i odsunęła się ode mnie.
- Jak tak bardzo chcesz, to chodź do mnie.. - powiedziała i zaprowadziła mnie do siebie.
Usiedliśmy oboje na łóżku, ona jednak nieco dalej, zachowując dystans.
- Co chcesz? - spytała unikając mojego wzroku. Wziąłem oddech. Właśnie, po co przyszedłem? Nie powiem jej przecież, że musiałem się z nią zobaczyć, ze nie miałem gdzie uciec przed uczuciami, że musiałem się upewnić że wszystko jest okej.
- Wiem o wszystkim. Nie musisz zaprzeczać. Chcę byś wiedziała jedno. On już cię nie dotknie. Dopilnuję tego. tylko błagam.. Nie przekreślaj całej reszty przez tego idiotę.. - powiedziałem niemalże błagalnie. Dziewczyna wzrok miała utkwiony w swoich dłoniach.
- Ciężko mi z tym. Staram się. Nie wiem czy dam radę. - powiedziała niepewnie.
- Nie spodziewałam się po nim czegoś takiego. Bałam się tak bardzo. W ciągu tej nocy zniszczył całą naszą przyjaźń. I te jego słowa w stylu "sprawię, że o nim zapomnisz", "będziesz kochać tylko mnie". Już wcześniej miałam go dość. Ale teraz przegiął. Nie zaufam mu już nigdy. Nie wybaczę tego. Potraktował mnie jak jakąś dziwkę. - dodała, a ostatnie słowo wywołało u mnie dreszcze. Nie daruję mu tego. Lara schowała twarz w dłoniach i najzwyczajniej w świecie się rozpłakała.
Poczułem się tak, jakbym dostał w klatkę piersiową kilka potężnych ciosów. Przysiadłem się bliżej niej i przytuliłem do siebie po czym zacząłem lekko kołysać na boki.
- Nie płacz, Lulu.. Nikt cię już nie skrzywdzi. Nie pozwolę na to. Pamiętaj o tym. Zawsze będę obok. - wyszeptałem całując ją we włosy. Moja ręka gładziła ją uspokajająco po plecach. Wyciągnę ją z tego. Muszę tylko zebrać się na odwagę i wyznać jej wszystko. I odizolować ją od tamtej pały. Chociaż sam pewnie da jej spokój, po tym co jej zrobił.
Siedziałem tak z nią w ramionach przez dłuższy czas, aż do moich uszu dobiegło ciche, urocze pochrapywanie. Nie mogłem się nie uśmiechnąć. Wziąłem ją na ręce i położyłem na łóżku i nakryłem ją kołdrą. Ułożyłem się obok niej i podziwiałem jej twarz oświetlaną teraz przez blask księżyca. Gdy spała wydawała się taka spokojna, w zupełności odcięta od problemów i od smutku. Pamiętam te czasy jak była radosna. Teraz to wydawało się tak odległe.
Pochyliłem się nieco i musnąłem jej wargi swoimi. Nie mogłem się powstrzymać. Ucałowałem jej czoło i objąłem czule, a ona przez sen przytuliła się do mnie. Chyba też tak ma, że jak wyczuje źródło ciepła, to się do niego klei. Uśmiechnąłem się mimowolnie i zamknąłem oczy. Sen przyszedł dość szybko. W końcu była przy mnie. Chociaż sprawy nadal były skomplikowane, pełne niedomówień. Ale i tak cieszyłem się tą chwilą.
środa, 11 maja 2016
It's Getting More Dangerous
Wiem, jestem wredotą, mendą, kanalią, niekompetentną autorką etc etc, ale WAIT~
Ostatnio życie mnie znielubiło, miałam dużo spraw na głowie a teraz wcale nie jest lepiej. Szkoła, konkurs, brak czasu na cokolwiek w zupełności odebrały mi możliwość pisania na ten moment. Nie chciałam dawać Wam zupełnego badziewia, czegoś co pisałam z przymusu, pod presją. Dlatego ten rozdział długością nie grzeszy, ale no tak wyszło. Mam nadzieję, że jednak mnie nie zadźgacie cyrklami.. Gomennasai~!
W najbliższym czasie podrzucę Wam kilka fanartów do fanficka. A teraz łapcie mema:
Kocham to! xD
LARA
Kolejny dzień. kolejne próby.Wczoraj w nocy musiałam przysnąć przy biurku. tak bardzo bolał mnie kark. Wstałam, przeciągnęłam się trochę. Mój wzrok mimowolnie spoczął na moich sinych nadgarstkach. Zrezygnowana podeszłam do lustra, by sprawdzić, jak z tymi pieprzonymi malinkami. Czego ja oczekiwałam, ze znikną? Nadal tam były i szpeciły moją szyję. Bez zastanowienia wyciągnęłam z szafy szalik w czarno białą kratkę i owinęłam go wokół szyi. Na ręce pozakładałam bandany i chyba wszystkie bransoletki jakie miałam. To na nic, Ale przynajmniej nikt tego nie ujrzy, a na tym mi najbardziej zależało.
Wraz z Rin zjadłyśmy śniadanie i udałyśmy się busem do jej szkoły. Byłam cały ten czas cicho, co z pewnością nie uciekło uwadze mojej siostry. Wysiadłyśmy z autobusu i udałyśmy się w stronę budynku.
- Lara, idziesz dzisiaj tańczyć z Kaiem, co nie? - spytała przerywając ciszę między nami. Zerknęłam na nia na ułamek sekundy, by potem znów zwrócić głowę na chodnik.
- Tak.. Idę.. - odpowiedziałam cicho. Tak bardzo chciałabym, by to wszystko się odkręciło. Dlaczego ja zawsze wszystko tak komplikuje?
- To supcio! - wykrzyknęła - A jak tam z Sehunem? Dobrze wam razem? - spytała po chwili. Moje wszystkie mięśnie spięły się.
- T-Tak.. Wszystko.. Jest okej - mruknęłam starając się brzmieć jak najbardziej przekonująco. Rin westchnęła pod nosem.
- Na pewno? Chyba się wczoraj pokłóciliście - stwierdziła. Kiwnęłam lekko głową i spojrzałam na nią.
- Tak.. To przez ten eksces w sali.. Czepiał się o to, że wzięłam stronę Kaia i że w ogóle byłam z nim w jednym pomieszczeniu sam na sam. Nie rozumiem go. Nie może mi mieć za złe, że z nim też chcę pogadać czy coś, nawet jeśli wiemy oboje, jak nasze relacje wyglądają.Nie może mi tego zabronić. - odpowiedziałam pewnym siebie tonem. Nie było sensu, by kontynuować tę rozmowę, bo Rin pisała z kimś na telefonie. Weszłyśmy do budynku, przebrałyśmy się. Ona pobiegła na lekcje, a ja na salę, która już w pełni przypominała halę koncertową. Wyobraźcie sobie, że nawet wyburzono jedną ze ścian, by móc ją znacznie powiększyć. Znajdowała się tam scena, reflektory, jakieś rusztowania, masa sprzętu i kabli. To były tylko najważniejsze rzeczy, trzeba będzie to potem podekorować i tak dalej. Weszłam do szatni, gdzie czekała na mnie już Hinami i Changmin. Przywitałam się z nimi i od razu popędziliśmy na próby.
Na pierwszy ogień poleciały zwykłe solówki. Po przewałkowaniu każdego utworu chyba po 5 razy, nadszedł czas na próby taneczne. Jutro mam mieć ściągane szwy, więc mogłam sobie pozwolić na więcej. Tutaj treningi zajęły już więcej czasu, mimo to czułam się szczęśliwa, bo robiłam to co kocham. Spocona, zmęczona, ale zadowolona siedziałam właśnie w szatni z Changminem leżącym na moich nogach.
- Nie za wygodnie ci? - spytałam z uśmiechem, na co ten położył się wygodniej.
- Teraz jest supcio - wymruczał z bananem na twarzy. Co za dziecko. Fakt, jest starszy, ale wydaje mi się, że to ja jestem dojrzalsza. Chyba. Rozmasowałam lekko bolące ręce, co niewiele dało, bo siniaki nadal bolały. tak samo, jeśli nie bardziej. Nagle do szatni wparowała podekscytowana Hinami.
- Lara, Changie, chodźcie szybko! Kostiumy i ciuchy przyjechały! I jeszcze tony kosmetyków na sylwestra! - wykrzyknęła. Yaaas, w końcu! Nie zwracając uwagi na to, że poturbuję Changmina, wstałam szybko i wbiegłam do męskiej szatni, gdzie na bank były rzeczy o których mówiła Hinami.
I tak było. Wieszaki kostiumów szytych na miarę, ubrania, buty, kosmetyki do charakteryzacji. Wszysciutko czekało tylko, by być użyte za pięć dni. Sama nie mogłam sie doczekać tego momentu. Cała nasza trójka z iskierkami w oczach oglądała wszystko, gdy do pokoju weszła pani Elizabeth.
- To wszystko dla was. W zeszłym roku uzbieraliśmy tyle funduszy, że stać nas na imprezę godną takiego grona osób. A jeśli w tym roku też się uda, to będzie jeszcze więcej pieniędzy. - odparła zadowolona kobieta.
- A teraz mykajcie dekorować salę, wszystkie światełka, łańcuchy, ozdóbki są w tych kartonowych pudłach przy schodach na scenę. - dodała na odchodnym, a my poszliśmy wypełnić polecenie. Długo nam zeszło, fakt, ale zabawa była przednia. Changmin wlazł ze mną na rusztowanie i zaczął się popisywać swoimi bickami, bo trzymał się rusztowania i mając gdzieś że wisi nad ziemią zaczął się podciągać, ale coś mu nie wyszło, bo zleciał na ziemię, wprost do kartonu z łańcuchami, rozwalając go na części. Myślałam że popłaczę się ze śmiechu, przez co omal nie podzieliłam jego losu. Potem już w normalny sposób porozwieszaliśmy wszystko, pożegnaliśmy się i wróciliśmy do domów. Ja oczywiście po drodze zabrałam Rin.
W autobusie znowu towarzyszyła nam cisza. Moje myśli krążyły wokół tego występu. Przeczesałam włosy ręką i westchnęłam pod nosem. tak mi te kłaczyska urosły.. Mam te obleśne odrosty.. Chyba pójdę do fryzjera. I farbnę się na czerwono. Tak, to jest to! Zawsze marzyłam o czerwonych włosach. Już postanowiła, lecę do fryzjera 31, przed występem. Nim się obejrzałam, musiałam juz z Rin wysiadać.Autobus juz odjechał, a ja poczułam wibracje w kieszeni. Wyciągnęłam telefon.
"Heeeeej, jak tam? Widzimy się dzisiaj ^^"
"Eeeee... A nie jutro czasem? o.o"
"Co? Aaaa... No tak.. Ale chwila, możemy i dzisiaj ^^"
"No nie wiem.."
"PROOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOSZEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!! ;______;"
No i jak mu mam niby odmówić? Przecież się nie da.
" Pfff.. No okej. Już idę tam do was ^^"
Nie wiem, czy dobrze robię. Sehun może znowu mieć wąty do mnie i nie wykaraskam się juz z tego. Znowu mnie jakoś ukarze tak jak wczoraj, a ja tego nie chcę z całego serca. Już dość mam tych malinek i siniaków.
- Rin, ja idę do chłopaków, Kai uparł się, że dzisiaj też chce densić. Przyjdź do nas dopiero jak odrobisz lekcje. - powiedziałam a Rin przytuliła mnie i pobiegła do domu. Ja weszłam do villi EXO bez pukania, bo szczerze to mój drugi dom od dłuższego czasu, a chłopcy nie mieli mi tego za złe. Zdjęłam w przedpokoju buty, torbę położyłam na półeczce i weszłam w głąb mi domu. Wszyscy chyba siedzieli w salonie i coś oglądali.
- Nie za wygodnie ci? - spytałam z uśmiechem, na co ten położył się wygodniej.
- Teraz jest supcio - wymruczał z bananem na twarzy. Co za dziecko. Fakt, jest starszy, ale wydaje mi się, że to ja jestem dojrzalsza. Chyba. Rozmasowałam lekko bolące ręce, co niewiele dało, bo siniaki nadal bolały. tak samo, jeśli nie bardziej. Nagle do szatni wparowała podekscytowana Hinami.
- Lara, Changie, chodźcie szybko! Kostiumy i ciuchy przyjechały! I jeszcze tony kosmetyków na sylwestra! - wykrzyknęła. Yaaas, w końcu! Nie zwracając uwagi na to, że poturbuję Changmina, wstałam szybko i wbiegłam do męskiej szatni, gdzie na bank były rzeczy o których mówiła Hinami.
I tak było. Wieszaki kostiumów szytych na miarę, ubrania, buty, kosmetyki do charakteryzacji. Wszysciutko czekało tylko, by być użyte za pięć dni. Sama nie mogłam sie doczekać tego momentu. Cała nasza trójka z iskierkami w oczach oglądała wszystko, gdy do pokoju weszła pani Elizabeth.
- To wszystko dla was. W zeszłym roku uzbieraliśmy tyle funduszy, że stać nas na imprezę godną takiego grona osób. A jeśli w tym roku też się uda, to będzie jeszcze więcej pieniędzy. - odparła zadowolona kobieta.
- A teraz mykajcie dekorować salę, wszystkie światełka, łańcuchy, ozdóbki są w tych kartonowych pudłach przy schodach na scenę. - dodała na odchodnym, a my poszliśmy wypełnić polecenie. Długo nam zeszło, fakt, ale zabawa była przednia. Changmin wlazł ze mną na rusztowanie i zaczął się popisywać swoimi bickami, bo trzymał się rusztowania i mając gdzieś że wisi nad ziemią zaczął się podciągać, ale coś mu nie wyszło, bo zleciał na ziemię, wprost do kartonu z łańcuchami, rozwalając go na części. Myślałam że popłaczę się ze śmiechu, przez co omal nie podzieliłam jego losu. Potem już w normalny sposób porozwieszaliśmy wszystko, pożegnaliśmy się i wróciliśmy do domów. Ja oczywiście po drodze zabrałam Rin.
W autobusie znowu towarzyszyła nam cisza. Moje myśli krążyły wokół tego występu. Przeczesałam włosy ręką i westchnęłam pod nosem. tak mi te kłaczyska urosły.. Mam te obleśne odrosty.. Chyba pójdę do fryzjera. I farbnę się na czerwono. Tak, to jest to! Zawsze marzyłam o czerwonych włosach. Już postanowiła, lecę do fryzjera 31, przed występem. Nim się obejrzałam, musiałam juz z Rin wysiadać.Autobus juz odjechał, a ja poczułam wibracje w kieszeni. Wyciągnęłam telefon.
"Heeeeej, jak tam? Widzimy się dzisiaj ^^"
"Eeeee... A nie jutro czasem? o.o"
"Co? Aaaa... No tak.. Ale chwila, możemy i dzisiaj ^^"
"No nie wiem.."
"PROOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOSZEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!! ;______;"
No i jak mu mam niby odmówić? Przecież się nie da.
" Pfff.. No okej. Już idę tam do was ^^"
Nie wiem, czy dobrze robię. Sehun może znowu mieć wąty do mnie i nie wykaraskam się juz z tego. Znowu mnie jakoś ukarze tak jak wczoraj, a ja tego nie chcę z całego serca. Już dość mam tych malinek i siniaków.
- Rin, ja idę do chłopaków, Kai uparł się, że dzisiaj też chce densić. Przyjdź do nas dopiero jak odrobisz lekcje. - powiedziałam a Rin przytuliła mnie i pobiegła do domu. Ja weszłam do villi EXO bez pukania, bo szczerze to mój drugi dom od dłuższego czasu, a chłopcy nie mieli mi tego za złe. Zdjęłam w przedpokoju buty, torbę położyłam na półeczce i weszłam w głąb mi domu. Wszyscy chyba siedzieli w salonie i coś oglądali.
- Dzień dobry wszystkim~ - powiedziałam melodyjnie, a ich spojrzenia po chwili były wbite w moją osobę. kamienne wyrazy twarzy po krótkiej chwili zamieniły się w szerokie uśmiechy. Sehun od razu wstał i podszedł do mnie, po czym objął mnie ramieniem w talii i mocnym ruchem przysunął do siebie i wpił się w moje usta. Wykorzystał element zaskoczenia i bez większego wstępu pogłębił pocałunek. Nie wiem ile to trwało, chyba zaledwie kilka sekund, ale słyszałam pogwizdywania reszty. Pieprz sie, Hun.
Gdy odkleił się ode mnie, rzuciłam mu pytające spojrzenie. Ten tylko uśmiechnął się i cmoknął w czoło. Nie ogarniam go wcale a wcale. Znaczy się, kiedyś to tak, ale teraz już nic nie rozumiem z jego zachowania.
- Witaj skarbie. - powiedział donośnie, jakby chciał by wszyscy to usłyszeli.
- Taaa.. Siemson. - mruknęłam w odpowiedzi po czym powoli wyswobodziłam się z jego uścisku i podeszłam do reszty, by przybić z nimi piątkę.
- Ej, czy mi się wydaje, czy Lara ma focha na Sehuna? Widzieliście w ogóle to jak odeszła od niego? - zapytał Chen, wskazując na mnie palcem. Wzruszyłam nijako ramionami i usiadłam obok Dyo. On oparł swoją głowę o moje ramie i kontynuował oglądanie. Również ja chciałam skupić się na filmie, ale cały czas myślałam nad tym, dlaczego Sehun tak się zachowuje i czy czasem nie zrobi mi krzywdy. Nie powinien, tak sądzę przynajmniej. Jeżeli się nie uspokoi to z nim skończę. Będę znowu singlem i będzie super, będę miała spokój. Z moich zamyśleń wyrwał mnie szept Kyungsoo.
- Lara.. Ja wyciągam Sehuna na Bubble Tea. Możesz iść w tym czasie potańczyć z Kaiem. - spojrzałam na niego zaskoczona a on uśmiechnął się lekko. Przecież to anioł!
- Sehun, to co? Idziemy? - spytał Dyo zerkając na maknae.
- A co z Larą? - spytał najmłodszy. Od razu wymyśliłam jakąś bajeczkę w którą bez problemowo by uwierzył.
- O mnie się nie martw, wpadłam tylko na chwilę by spytać się o coś Lay’a. - odpowiedziałam wzruszając ramionami. I takim oto sposobem Kyungsoo ocalił mi wieczór z Kaiem. Gdy tylko opuścili dom, Kai złapał mnie za rękę i razem pobiegliśmy do sali tanecznej, pozostawiając resztę zespołu w zdziwieniu. Zeszliśmy na dół, udałam się w stronę wieży aby coś włączyć, ale coś mnie powstrzymało. Raczej ktoś.
Kai objął mnie w tali swymi silnymi ramionami i przylgnął do moich pleców. Na zewnątrz wyglądałam na podirytowaną, ale w środku krzyczałam z radości.
- Kai.. Co ty robisz? - spytałam drżącym głosem. On zaśmiał się i wzmocnił uścisk. Poczułam w brzuchu stado szalonych motyli.
- Przytulam cię - odpowiedział beztroskim tonem. Wypuściłam powietrze z płuc z subtelnym uśmiechem. Pogładziłam jego dłonie spoczywające na mojej talli a on oparł głowę o moje ramie.
- Dlaczego nosisz szalik skoro już nie ma takiego mrozu? - spytał zaciekawionym tonem.
- A tak jakoś.. - wymamrotałam. Przecież nie powiem mu, że Sehun wczoraj był tak nabuzowany i wyżywał się na mnie.
- To ściągnij, przecież będziemy tańczyć - stwierdził i puścił mnie aby móc podejść do sprzętu. Nie ma mowy, Nini.
W sali rozbrzmiało Overdose. Rozciągnęłam się lekko a Kai stanął za mną. Zaczęliśmy tańczyć doskonale znany nam układ.
KAI
W branży tanecznej siedziałem nie od dziś. Widziałem wiele osób tańczących Overdose na youtubie, ale nikt z tych osób nie miał tak pewnych i mocnych ruchów, jak Lara. Była tak skupiona, tak poważna ale mimo to i tak na jej twarzy czasem widniał promienny uśmiech, który sprawiał, że i ja się uśmiechałem. Choreografia dobiegła końca i rozbrzmiał kolejny utwór. Call Me Baby. Patrzyłem na nią tak uparcie, że sam niemalże myliłem kroki. Musi dużo ćwiczyć, ponoć na tym występie ma tańczyć do piosenek naszych i nie tylko. To tłumaczy jej kondycję i widoczny spadek wagi. Po tym sylwestrze muszę zadbać o nią, musi z powrotem przytyć bo niedługo zostanie z niej szkielet.
Synchronizacja naszych ruchów była niesamowita, jakbyśmy tańczyli razem od kilku lat. Tańczyliśmy do tylu piosenek, aż w końcu stwierdziłem, że przyda nam się przerwa. Dziewczyna otarła pot z czoła i usiadła na kanapie. Podszedłem do lodówki i wyciągnąłem z niej dwie butelki wody, z czego jedną podałem jej. Po zaspokojeniu pragnienia usiadłem obok jej.
- Świetnie tańczysz - skomplementowałem ją. Zaśmiała się i spojrzała na mnie z politowaniem. Nawet spocona była piękna.
- Eee tam, ty tańczysz lepiej. Poza tym, nie musisz mnie komplementować aby zwiększyć moją pewność siebie - rzekła upijając kolejny łyk wody.
- Mówię to jako profesjonalista. - odpowiedziałem. Przygryzłem nieco wargę po czym objąłem ją i przyciągnąłem do siebie tak, by jej głowa spoczęła na moich nogach. Widziałem, że nie była zadowolona, ale ja za to byłem i to bardzo.
- Ale masz ładne paczadła - mruknąłem pochylając się nad jej twarzą. Dzisiaj jej to powiem.
- Pieprzysz głupoty Kai.. - szepnęła rumieniąc się uroczo. Ugh, ona jest cudowna!
- Wcale bo nie - zacząłem się z nią przedrzeźniać. Dziewczyna zaśmiała się po czym dźgnęła mnie palcem w policzek.
- Oj Nini Nini.. - szepnęła z lekkim uśmiechem. Odwzajemniłem go i zacząłem powoli zmniejszać dystans między naszymi twarzami. Nasze oddechy mieszały się ze sobą, wprawiając mnie w ekscytację. Przymknąłem nieco powieki, nasze usta dzieliły milimetry.
- Już jesteśmy! - rozległ się krzyk na górze. Lara jak oparzona odepchnęła mnie.
- Sehun wrócił, o boże mam przesrane! - wykrzyknęła ze łzami w oczach. Wstałem i podszedłem do niej.
- Spokojnie, jakoś to będzie, nie panikuj - zacząłem ją uspokajać ale na daremno.
- Nie,on jak zobaczy mnie z tobą to znowu.. - zaczęła ale urwała w pół zdania, nie chcąc abym się dowiedział o tym co zaszło w pokoju. Ale wiedziałem i tak. I źle się czułem z tym że nie mogę noc z tym zrobić.
- Lu, uspokój sie. Przy mnie nic ci nie grozi - powiedziałem spokojnym tonem kładąc dłonie na jej ramionach. Ale ona odsunęła się ode mnie gwałtownie. Usłyszeliśmy dźwięk otwieranych drzwi. Po chwili na dole stał Sehun. Był wściekły.
- Nie ma mnie przez pół godziny a wy już sobie siedzicie razem? - spytał spokojnym tonem ale widać było gołym okiem że ma nerwy. Znowu ją naraziłem.
- Sehun, przestań. Tylko tańczyliśmy - powiedziałem poirytowanym tonem.
- Jasne. Jeżelibyście “tylko tańczyli” - zrobił cudzysłów palcami - to ona nie bałaby się tak jak teraz że ci dokopę. Bo szczerze mówiąc mam taką ochotę. - warknął podchodząc szybkim krokiem do mnie.
- Sehun.. Proszę zostaw go.. - Lara stanęła przede mną i osłoniła mnie. Sehun zignorował to co powiedziała i mocnym ruchem odepchnął ją na bok. Dziewczyna bez słowa opuściła salę chwilę po tym. Krew we mnie zawrzała. Tak bardzo chciałem ją w tym momencie przytulić.
- Zostaw ją w spokoju rozumiesz? Jest moja pod każdym względem. Byłem pierwszy. Źle ci, że to ja najpierw się do niej dobrałem? Wielki, boski Kai jednak nie jest taki boski, skoro nie umie nawet zwykłej małolaty wyrwać. Wsydź się Kai. Zapomniała o tobie. Teraz kocha mnie. - jego głos przesiąknięty był nienawiścią.
Moje serce zabolało mnie na krótki moment. Ona nie może go kochać. To potwór. Zwłaszcza gdy chodzi o dziewczyny. To dlatego zawsze z resztą trzymamy go z dala od dziewczyn. Bo mu przy nich odwala i zapomina o tym że ma serce.
- Sam w to nie wierzysz - mruknąłem. Sehun tylko zaśmiał się i wyszedł z sali. Od razu podążyłem jego śladem. Lara była w salonie, w objęciach Kyungsoo, który patrzył na mnie teraz przepraszającym wzrokiem. Obaj spieprzyliśmy sprawę. Sehun poszedł do siebie, a ja podbiegłem do kanapy by usiąść obok nich.
- Nie dałem rady trzymać go tam dłużej.. Przepraszam was oboje. - szepnął a Lu tylko mocniej się w niego wtuliła. Westchnąłem cicho. Dyo odsunął się nieco od Lary i otarł jej łzy.
- Nie płacz już.. On nie jest tego wart. Jeśli jest zbyt zaborczy to z nim zerwij. - powiedział cicho i ucałował jej czoło. Wstał i poszedł na górę, zapewne by pogadać z maknae. Bez zastanowienia wziąłem Larę i usadziłem sobie bokiem na kolanach. Nie opierała się, wtuliła się w mój tors. Byłem tak szczęśliwy że jest obok, ale czułem się podle że nie wyznałem jej wcześniej tego co czuję. Gładziłem ją po plecach uspokajająco, aż dziewczyna usnęła. Ucałowałem jej włosy i wziąłem na ręce,by po chwili wnieść ją na górę, do swojego pokoju. Położyłem ją na moim łóżku i nakryłem kołdrą. Stałem nad nią i podziwiałem to, jak piękna jest gdy śpi. Po chwili namysłu położyłem się obok niej i przytuliłem do siebie mocno. Lu wymamrotała coś przez sen, co uznałem za przeurocze. Ucałowałem jej czoło i przymknąłem oczy. Po dłuższej chwili i ja usnąłem, trzymając w ramionach cały mój świat.
Nie spałem długo. Pewnie to przez obawę, że Lara po obudzeniu się znów pójdzie do tego przychlasta. Przetarłem twarz dłonią nim otwarłem oczy. Nagle zmroziło mi krew w żyłach.
Lary nie było.
poniedziałek, 2 maja 2016
JESTEM DAŁNEM (a tak na serio to wygląd chłopaków w opku)
HEJ
TAK WIEM
JESTEM ZŁA
BO NEXTA NIE MA
ALE
BYŁ U MNIE FAJNY KTOŚ PRZEZ KILKA DNI
I
NIE MIAŁAM CZASU
BY PISAĆ
PSZEPŁASZAM !!!!!
No to.. ten
Ten post jest na serio dziwny.Stwierdziłam, że może dodam fotki chłopców, aby naświetlić jak wyglądają w tym opku, bo to może się komuś przydać, zainteresować.
 |
| Kai |
 |
| Sehun |
 |
| Dyo |
 |
| Chanyeol |
 |
| Chen |
 |
| Baekhyun |
 |
| Yixing |
 |
| Suho |
 |
| Xiumin |
Rozdział 30 pojawi się na dniach, więc wypatrujcie go. Będzie rozpierdol xD
I sorrcia że tak się spóźniam ostatnio, ale życie mnie nie lubi x.x
Trzymajcie się <3
sobota, 23 kwietnia 2016
Pułapka Na Życzenie
LARA
Był już późny wieczór. Po rozmowie z Sehunem nie czułam jakiejś znacznej poprawy humoru, mimo to, cieszyłam się, że zadzwonił i spytał się, jak się czuję. Nie powiedziałam mu oczywiście, że płakałam nim się ze mną skontaktował. Moje huśtawki nastrojów są wręcz komiczne, nie wiem nawet, jak im zaradzić. Cały czas myślałam o tym występie Kaia. O tym, dla kogo to konkretniej było. Mówił że dla dziewczyny od mochi.. Do mnie niby? Dlaczego miało to być do mnie? Przecież zwyzywałam go, uderzyłam. Nawet związałam się z Sehunem by mu dopiec. Dlaczego to zrobił? Pytań tyle, a odpowiedzi - jak zwykle zero. Jakimś cudem umyłam się a potem wróciłam do pokoju i ćwiczyłam śpiewanie piosenek na ten event w gimnazjum. Jutro po raz kolejny jadę do tej szkoły na próby, ćwiczenie w domu to nie wszystko. Położyłam się spać, mając na sobie bluzę z imieniem Kaia. Akurat znajdowało się tam, gdzie serce. Usnęłam z nadzieją, że może w magiczny dowiem się co to całe zajście miało znaczyć.
Wstałam wcześnie rano wraz z Rin, by jechać do jej szkoły. Próby trwały do południa, wróciłam wraz z nią. Stojąc przed domem, zauważyłam, że EXO już wrócili do domu. Rin i ja pobiegłyśmy uradowane do nich. Bez pukania weszłyśmy do domu. Większość z nich siedziała w salonie. Gdy nas ujrzeli, od razu rozpromienieli, co wywołało u mnie miłe ciepełko w sercu. Sehun podszedł do mnie i przytulił mocno, przy okazji muskając moją szyję swymi ustami. Drgnęłam lekko. Odsunęłam się od niego by powitać resztę zespołu i zauważyłam jak Rin uwiesiła się do Chanyeola który praktycznie płakał ze śmiechu. Czyżby Rinuś zmieniła ub? Możliwe. Tuliłam po kolei pozostałą piątkę, chciałam jeszcze powitać Dyo, Suhego i.. i Kaia, ale nie było ich tu.
- Yixing, gdzie reszta? - spytałam rozglądając się wokół. Lay wstał i poszedł pod schody, by zajrzeć do sali tanecznej.
- Tutaj jest Kai, a Suhy i Kyungsoo pewnie na górze. - powiedział. Kiwnęłam głową na znak zrozumienia, po czym skierowałam się na górę. Weszłam do pokoju lidera i uściskałam go mocno. Suho zaśmiał się i pogłaskał mnie po głowie.
- Jak tam siostrzyczko? - spytał z uśmiechem. Odwzajemniłam go i wzruszyłam niewinnie ramionami.
- A bez szału.. Stęskniłam się - powiedziałam po czym znów przytuliłam Suho, na co ten zareagował śmiechem. Po chwili tulania udałam się do Kyungsoo. Zapukałam w drzwi, a słysząc pozwolenie, weszłam do pokoju. Kyu siedział na łóżku, a słysząc, że ktoś wszedł do pomieszczenia, odwrócił się. Na mój widok wstał i podszedł do mnie szybko. Przytulił mnie mocno, a ja odwzajemniłam uścisk. Staliśmy tak dłuższą chwilę.
- Tęskniłem, Lu.. - szepnął. Kiwnęłam nieznacznie głową, odpowiadając cicho, że ja też. W końcu Kyu odsunął się nieznacznie i spojrzał mi w oczy.
- Widziałaś się już z Kaiem? - spytał. Przygryzłam wargę i zrobiłam krokw tył.
- Właśnie się na to zbieram.. Potem pogadamy - powiedziałam zakłopotana po czym zeszłam na dół. Sprawdziłam, czy Sehun jest w pobliżu. Na szczęście chyba był w kuchni, więc mogłam bez problemu iść do sali treningowej. Zeszłam po schodach i zatrzymałam się w progu.
Kai tańczył akurat do Hurt. Był w czarnych rurkach rozciętych na kolanach i w białej, luźnej koszulce bez rękawów odkrywającej jego mięśnie. Podczas tańca wyglądał niesamowicie, taki zatopiony w swoim świecie, pozbawiony innych emocji. Jego taniec był piękny. Jako człowiek wrażliwy na piękno utonęłam w jego talencie, osobowości, wyglądzie. Człowiek ideał. Tak jakby.Piosenka dobiegła końca, a Kai odwrócił się w stronę lodówki, jakby chciał do niej podejść. Zauważył mnie. Przez jego twarz przebiegł wachlarz różnych emocji. Od radości po ból. Zrobiłam krok w jego stronę.
- I znowu się tutaj widzimy. - powiedziałam cicho. Kai uśmiechnął się nieznacznie. Jak na zawołanie oboje ruszyliśmy do siebie, by na koniec złączyć się w mocnym uścisku. Jego ramiona mocno oplotły moją talię, a głowa spoczęła na ramieniu. tak bardzo mi tego brakowało. W tym momencie cała złość jaką żywiłam do niego przeminęła. łzy zaszły mi lekko łzami, zamrugałam kilkukrotnie by nie pozwolić im opuścić mych oczu. Byliśmy tak blisko, czułam bicie jego serca. Było bardzo szybkie, jak i zapewne moje.
- Tęskniłem.. Tak cholernie tęskniłem.. - szepnął niezrozumiale, a moje serce zawirowało z radości. Objęłam go jeszcze mocniej, ignorując to, co powiedział. Powinnam przestać robić rzeczy wbrew sobie.
- To dlaczego nie pisałeś? - spytałam. Kai przytulił mnie jeszcze mocniej. Byłam wtedy tak szczęśliwa..
- Bo wiedziałem, że nie odpiszesz.. - rzekł, a mi zrobiło się wstyd. Jestem głupia. Odsunęliśmy się od siebie nieznacznie. Choć nie byliśmy już w swych objęciach, staliśmy przed sobą. Zażenowani patrzeliśmy gdzieś w boki.
- Przepraszam.. Za to wszystko.. Że cię uderzyłam.. Że powiedziałam to, o czym nie musiałeś wiedzieć - powiedziałam niepewnie. Poczułam na sobie jego wzrok.
- Nie masz za co przepraszać. A ten plaskacz.. Zasłużyłem na niego - powiedział. Spojrzałam na niego. Uśmiechał się. Westchnęłam cicho i spuściłam smętnie głowę. Wtem poczułam jak Kai dotknął dłonią mojego policzka, na którym była ta okropna blizna . W oka mgnieniu uniosłam głowę. Nasze spojrzenia spotkały się. To było jak jakiś impuls elektryczny. Wszystko inne wokół zniknęło. Jongin uśmiechnął się subtelnie.
-Zabieraj łapy Jongin, nie Twoje - rozległo się pełne złości warknięcie. Odskoczyłam od Kaia i odwróciłam się w panice w stronę schodów. Na nich, oparty o poręcz, stał Sehun. Był zdenerwowany. I to mocno. Przełknęłam ślinę i zerknęłam na Kaia. Stał tuż za mną. Dłonie miał zaciśnięte w pięści, wzrok pełen furii, wbity w sylwetkę Sehuna.
- Tylko spokojnie chłopcy.. Bez bójek.. - zaczęłam mówić, lecz Sehun uciszył mnie gestem dłoni. Westchnęłam cicho wystraszona. Sehun zszedł na dół, po czym, będąc obok, spojrzał na mnie.
- Idź do mnie do pokoju. - powiedział. Nie chcąc kłopotów udałam się w stronę schodków. Tuż przed nimi odwróciłam sie w stronę chłopców. Spojrzałam na Kaia, który akurat na mnie patrzył. Wyszeptałam "nie rób nic złego" ale on tylko kiwnął niemrawo głową.
Poszłam do salonu, gdzie siedziała już reszta. Rozmawiali o czymś zawzięcie, ale przerwali gdy weszłam. usiadłam obok Chena na kanapie i uśmiechnęłam się lekko.
- Jak tam koncert? - spytałam a chłopcy od razu się ożywili. Zaczęli opowiadać jak to było na przygotowaniach, na próbach i na samym występie. Opowiadali z takim szczęściem w głosie, to było cudowne.
- W ogóle, mam prezent dla ciebie, Rin - powiedział Chanyeol po czym pobiegł na górę zostawiając na moment moją siostrą z 'wtf face'. Wrócił z ozdobnym czerwonym pudełeczkiem w dłoni, które wręczył Rin z szerokim uśmiechem. Ta otwarła je i omal nie zachłysnęła się tlenem. W pudełeczku była cienka srebrna bransoletka i symbolem gołębia. Oczy Rin zaszły łzami. Uradowana rzuciła się na Chanyeola i zaczęła go ściskać. Ten zaśmiał się radośnie i poklepał ją po plecach.
- Bo mnie udusisz - wymamrotał . Moja siostra odsunęła się od niego i od razu założyła bransoletkę.
- Jest piękna - westchnęła patrząc na ozdobę. Chan klasnął w dłonie.
- Wiedziałem że ci się spodoba, Baekhyun mi pomógł w wyborze - rzekł z uśmiechem. Oparłam się głową o ramie Chena a ten objął mnie po przyjacielsku.
- Co wy na to by jakoś uczcić ten koncert? - spytał chłopak zaciekawionym tonem. Przygryzłam lekko wargę w zamyśleniu. Przez głowę przeleciał mi dziwny pomysł.
- Co gdyby tak iść do klubu? - spytałam patrząc na resztę. W momencie wlepili we mnie te swoje ciemne oczy.
- To nie jest zły pomysł.. Ale wiesz że nie idziesz z nami? - spytał Suhy. Zrobiłam urażoną minkę.
- Przestańcie traktować mnie jak Rin. Za ponad miesiąc będę miała 17 lat - mruknęłam.
- Rin nie idzie ja tak. Nie zostawię was samych, jeszcze się zachlacie na śmierć i będę musiała po was jechać taczką i dotyrać do domu. - dodałam z uśmiechem. EXO zaśmiali się jednakże Rin miała doła.
- Sorry mała, ale masz nauke a ja fairant do końca roku - powiedziałam z lekkim uśmiechem. Co z tego, że zamiast upijania się powinnam ćwiczyć przed występem. Musiałam sobie jakoś odreagować po tych zajściach z Kaiem, Kyungsoo i Sehunem. WŁAŚNIE! SEHUN I KAI! Mina zupełnie mi zrzedła. W panice wyswobodziłam się z objęć Chena.
- Emm.. Muszę.. Muszę spytać się o coś Kaia, zaraz wracam -rzuciłam i w pośpiechu zbiegłam do sali treningowej. W samą porę! Albo i nie..
Sehun brał zamach by uderzyć Kaia w twarz. Rzuciłam się w ich stronę ale za późno. Jongin dostał w twarz i upadł na ziemię. Omal nie krzyknęłam ze strachu. Klęknęłam przed nim i wzięłam jego twarz w swe ręce.
- Kai, wszystko okej? Słyszysz mnie? - spytałam spanikowana widząc jego otłumanione spojrzenie. Niemrawo kiwnął głową i wierzchem dłoni otarł krew z ust. Miał rozciętą wargę. W tym momencie wbiłam wzrok w Sehuna. Wyglądam na dumnego z siebie i wkurzonego jednocześnie.
- Odbiło ci do reszty?! Po kiego chuja to zrobiłeś co?! - wrzasnęłam ledwo powstrzymując gniew. Sehun przygryzł wargę i wziął oddech. Wiedziałam że grabie sobie mocno, ale miałam to gdzieś.
- Myślisz że skoro jesteśmy razem to możesz urządzać awantury z byle powodu?! Jak przytulałam reszte to ich nie biłeś! Ogarnij dupe Sehun! Mam cie coraz bardziej dość - warknęłam głośno. Spojrzałam na Kaia przepraszająco. Pomogłam mu wstać i złapałam jego dłoń.
- Chodź do Suhego.. - mruknęłam cicho i udałam się z nim na górę po drodze rzucając gniewne spojrzenie Sehunowi który ledwo trzymał nerwy na wodzy. Lider był zdziwiony że Kai został uderzony przez Sehuna, ale nie wnikał na szczęście w szczegóły.
Siedziałam obok Jongina gdy Suho opatrywał jego ranę. Okazało sie że to nic groźnego i za kilka dni nie będzie po tym śladu. Sehun ma szczęście, bo inaczej wyrwałabym mu chuja. W momencie gdy zabijałam go po raz setny w myślach, wszedł właśnie do salonu.
- Lara - zaczął poważnym tonem, zmuszając mnie do spojrzenia na niego - Chodź do mojego pokoju. Musimy pogadać - dokończył. Poczułam na sobie spojrzenie Kaia lecz zignorowałam to i pewnym krokiem wyminęłam Sehuna i poszłam na górę a on za mną. Nim się zorientowałam, maknae zamknął za sobą drzwi na klucz i popchnął mnie mocno w wyniku czego wylądowałam na łóżku.
- Co ty odpierdalasz co? - wywarczałam. Sehun prychnął pod nosem i szybko usiadł między moimi nogami.
- Mam ochotę zadać to samo pytanie. najpierw nienawidzisz go a teraz kleisz sie do niego i bronisz? Spójrz na siebie. Jesteś ze mną. On ma cie za zabawkę - rzekł poważnie. Prychnęłam pod nosem.
- Nie wierz w nic co mówi. Pieprzy ci że tęskni a w Tokio ganiał za laskami po klubach. - powiedział. Serce stanęło mi na moment. Zabolało. Ale nie tak jak kiedyś.
- A skąd mam wiedzieć że to prawda? Widziałeś jak migdalił się z jakąś dziunią? A może to nie on latał za laskami tylko ty, huh? - spytałam a Sehun w mig złapał mnie mocno za nadgarstki i przybił je bardzo mocno do materaca łóżka. Pochylił się nade mną i patrzył w oczy pełnym złości spojrzeniem.
- Jesteś moja. Spóźnił się. Nie oddam cie tak łatwo, za bardzo mi na tobie zależy - wymamrotał po czym musnął swoimi wargami moje usta. Przeszył mnie lekki dreszcz, ale tym razem ze strachu. Szarpnęłam się mocno by wyrwać się z tego uścisku.
- Puść mnie debilu, mam kontuzję i zero chęci na jakiekolwiek gruchanie sobie z tobą. - warknęłam ale maknae był za silny i moje próby skończyły się tylko mocniejszym uściskiem na moich nadgarstkach. Uśmiechnął się triumfalnie i przysunął twarz do mojej szyi.
- Jeszcze zobaczymy.. - szepnął mi na ucho, po czym liznął je delikatnie. Zsunął twarz niżej i zaczął agresywnie całować moją szyję. Wbrew sobie jęknęłam cicho. Co za palant..
- Se-Sehun.. Przestań.. - sapnęłam, a on w odpowiedzi ugryzł mnie. Szarpnęłam się, przypadkiem ocierając udem o jego krocze. Wyczułam w jego spodniach duże uwypuklenie. Fuck, niedobrze. Jego uścisk, o ile to możliwe, stał się na moment jeszcze mocniejszy. Będę miała siniaki.. Ledwo mogłam ruszać palcami. Sehun nadal całował mnie po szyi, aż w końcu puścił moją mało sprawną, prawą rękę, tylko po to by móc wsunąć dłoń po materiał mojej koszulki. Na szyi miałam pewnie z 10 mocnych malinek, jeśli nie więcej. Bałam się. Jego dłoń wodziła po moim brzuchu, ale po chwili poczułam jak zbliżała się do linii materiału mojej bielizny. Moje tętno przyśpieszyło ze strachu, krew wrzała z powodu dużej ilości adrenaliny. Nie chciałam tego, ale miałam tylko jeden sposób, by się uwolnić.
Prawą ręką złapałam go za włosy ignorując napięcie szwów. Odciągnęłam jego twarz od mojej szyi, tylko po to by wpić się agresywnie w jego usta. Zdumiony maknae zaczął oddawać pocałunki. Aby było mu wygodniej, siadł na moim podbrzuszu, co było ogromnym ułatwieniem dla mnie. Złapałam mocnym ruchem pakunek w jego spodniach. Pocałunek zawibrował od jego mocnego jęku. Zaczęłam niechętnie, ale jak najlepiej masować tamto miejsce. Sehun mruczał rozkosznie i puścił moją lewą dłoń. Sukces. Teraz pora na mini zemstę. Coraz sprawniej go pobudzałam, miałam świadomość tego, że jego spodnie są teraz zdecydowanie za ciasne. Rozpięłam je i wsunęłam w nie lewą rękę, nie przerywając pocałunku. Sehun drgnął mocno gdy zaczęłam masować jego przyjaciela przez cienki materiał jego bokserek. Mimo, że cieszyło mnie gdzieś tam, że tak na niego działam, to i tak nie zapominałam o celu tego ekscesu. Maknae jęczał coraz częściej, wiedziałam że jest bliski szczytu. Zamieniłam dłonie, i teraz mając wolną lewą, zdrową rękę, ułożyłam ją na piersi Sehuna. I bum. Zepchnęłam go z siebie i z prędkością światła zlazłam z łóżka. Podbiegłam do drzwi i otworzyłam je. Na odchodnym spojrzałam na oniemiałego i wściekłego Sehuna.
- Napisz jak sie uspokoisz. Ze mną się nie zadziera - powiedziałam z dumnym uśmiechem, po czym wybiegłam z pokoju. Schodząc po schodach poprawiłam szalik aby nie było widać tych pieprzonych malinek i naciągnęłam rękawy aż po palce, by nie było widać tworzących się siniaków. Zeszłam na dół, gdzie reszta miała jakieś tajemnicze miny. Kai wpatrywał się we mnie uważnie.
- Wyjaśniliśmy sobie kilka rzeczy. Ma napisać jak sie ogarnie. Przykro mi misiaczki, ale ja ide bo mam dość na dzisiaj. Chen, uzgodnij z resztą datę i miejsce melanżu i przekaż mi potem info. Kai, napisz potem jak sie czujesz. Ja mykam, bo nie wytrzymam tu dłużej ze świadomością że Hunnie jest nabuzowany w trzy dupy. Kocham was. Rin możesz jeszcze zostać jak chcesz, tylko nie za długo. - powiedziałam patrząc na nich i siląc się na promienny uśmiech. Wzięłam swoje rzeczy i wyszłam z domu.
Wróciłam do siebie, pobiegłam do pokoju i zamknęłam się w nim. Co odjebało Hunniemu? Nigdy tak się nie zachowywał, ma za swoje. Niech wie, że nie toleruje takiego okazywania sobie uczuć i takiej brutalności. Mam tylko nadzieję, że nie wpakowałam się w większe gówno. Spojrzałam w lustro i zdjęłam szalik. Omal nie krzyknęłam.
Na mojej szyi, od ucha po obojczyk po lewej stronie była masa malinek o kolorze dżemu jagodowego. Bolały bardzo, ale to nic w porównaniu z nadgarstkami, które już teraz były granatowe. Usiadłam przy biurku. Aby zająć jakoś myśli, zaczęłam czytać jakąś książkę. Na moich rękach już budowały się opuchlizny i siniaki które pewnie nie znkną przez co najmniej tydzień, lub więcej. Fuck my life.
KAI
Bałem się o Larę. Sehun był na serio wkurwiony, a gdy usłyszałem jak zamyka się z nią w pokoju, mój strach o nia wzrósł do granic możliwości. Gdy zeszła sama na dół, ucieszyłem się w duchu. Jednak nic jej na szczęście nie jest. Szkoda, że musiała iść, chciałem z nią porozmawiać. Ale nie dziwię się jej, Sehuj na serio ją wkurzył. Stanęła po mojej stronie. Ten moment, gdy wzięła moja twarz w swoje drobne dłonie.. Szkoda,że nie mogło to trwać wiecznie. I wydarzyło się w takich okolicznościach. Szkoda że Lara nie słyszała wcześniej co ten złamas gadał. Dziwie sie że to nie ja pierwszy mu dowaliłem.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Stali na przeciw siebie, każdy zdenerwowany obecnością drugiego. Kai zacisnął dłonie w pięści i spojrzał na Sehuna.
- Zostaw ją. To nie zabawka - powiedział Jongin, gdy tylko Lara opuściła salę. Maknae zaśmiał się i zrobił krok w stronę starszego.
- A co? Może jest? Nie twój interes. Należy do mnie a ty masz się trzymać z daleka, czaisz? - spytał uśmiechając się dumnie. Kai prychnął pod nosem.
- Aż tak bardzo cieszy cię fakt że ufa ci na ślepo? - spytał. Sehun uśmiechnął się. Zamierzał dobić Jongina tak bardzo, jak to tylko możliwe.
- Aż tak bardzo wkurwia cie fakt że to nie tobie ufa? - spytał z bananem na twarzy. Krew w żyłach Kaia zawrzała. Co ten gnojek sobie myśli. Wziął oddech by choć minimalnie się uspokoić.
- Ufała mi bezgranicznie póki ty sie nie wpierdzieliłeś między nas. Na serio chcesz w tak żałosny sposób się na mnie odegrać? - spytał Kai przechylając głowę w geście zaciekawienia.
- Nie mam pojęcia o czym mówisz - skłamał Sehun, który obawiał się że Chanyeol wygadał się Jonginowi o jego planach i zamiarach wobec dziewczyny.
- Masz. Słyszałem co gadałeś w vanie. Masz ogromny ból dupy o to, że woli mnie, że jestem lepszy. Nie możesz zboleć że nie jesteś mną - powiedział z uśmiechem Kai. Sehun resztkami sił trzymał ręce przy sobie, miał ochotę rozerwać Jongina na strzępy. Jednak nerwy wygrały. Wziął potężny zamach i uderzył go z pięści w twarz. Nagle znikąd pojawiła się przed nim Lara.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sehun nawet nie zszedł na dół. I dobrze, miałem chęć go zabić. Siedzieliśmy razem z Rin w salonie i gadaliśmy o pierdołach.
- A wy co robiłyście bez nas przez ten tydzień? - spytał Kyungsoo który dopiero co zszedł z góry. Rin uśmiechnęła się lekko.
- Ja chodziłam do szkoły i uczyłam się, bo miałam dużo sprawdzianów.. A Lara jeździła do mnie do gimnazjum na próby na występ.. - odpowiedziała, ale gdy skapła się co właśnie powiedziała, zakryła usta. Momentalnie się ożywiłem.
- Co? Występ? Jaki występ? Gdzie? Jakie próby? - zacząłem gorączkowo pytać. Dziewczynka zarumieniła się mocno i wbiła wzrok w swoje trampki.
- N-Nie mogę powiedzieć.. Lara zabroniła - mruknęła smutno. Chnyeol jęknął podirytowany, reszta również. Co to ma być? Coś musi być na rzeczy.
- Mów, przecież się nie dowie, że wiemy to od ciebie. - rzekł Xiumin poklepując ją po plecach. Wzięła głęboki oddech i zaczęła opowiadać.
- Słyszeliście o tej słynnej imprezie sylwestrowej w najlepszym gimnazjum w okolicy? - spytała patrząc na każdego po kolei. Kiwnęliśmy głowami.
- Pewnie, ponoć co roku zbiera się tam masa ludzi bo to duże wydarzenie. Pomaga to uzbierać szkole ogromną kasę, bo to płatny event. Ale co to ma o rzeczy? - spytał Suho. Rin poprawiła okulary w identyczny sposób, w jaki robi to Lara i westchnęła.
- Lara bierze w tym udział. Jako jedna z trzech głównych wokalistów. - wypowiedziała szybko. Moje oczy były też chyba wielkości spodków od filiżanek. Że co?
- Będzie na nim śpiewała wraz z jej przyjacielem Changminem oraz znajomą Hinami. Przez to, że zeszłoroczna impreza z jej udziałem była sukcesem i szkoła uzbierała na serio grubą kasę, ta impreza w tym roku ma być zupełną petardą. Są instrumenty, profesjonalny sprzęt nagłaśniający, kostiumy, reflektory, nawet grupa taneczna i chórek - dodała po chwili. Lara będzie śpiewać? Muszę to zobaczyć! Muszę usłyszeć jej śpiew!
- Wow.. - tylko to dało radę opuścić moje usta w tym momencie.
- Co tam jeszcze będzie? Jak to ma wyglądać? Mów co wiesz - poprosił Dyo. Dziewczynka poprawiła przydługą blond grzywkę i zaczęła nawijać.
- Mają swoje solówki, duety, tria oraz występy z udziałem grupy tanecznej. Mają też coverować wasze piosenki. Lara ma kilka solówek, wiem tylko o wokalnych, jak stoi z tanecznymi to nie wiem. Duetów ma kilka, dwa na pewno z Changminem. Co to za piosenki? Nie mam pojęcia. Dużo jest tych występów z tancerzami. Lara jeździ do mnie do szkoły na próby, ale aby być jak najlepsza, ćwiczy i w domu. Ćwiczyła nawet tutaj, jak was nie było. Śpiewa na okrągło, słyszałam tylko od niej Overdose, Hurt i chyba jeszcze War Of Hormone od Bangtanów i tyle. Więc pewnie te piosenki będą na tym koncercie. Bardzo jej na tym zależy, mimo kontuzji dalej popierdala po parkiecie. Nie może się doczekać zdjęcia szwów, bo ułatwi jej to treningi.. - opowiedziała, a ja słuchałem jej nie dowierzając z lekka. Lu ma występ? Ma tańczyć i śpiewać? Przecież nie możemy tego pzegapić, JA nie mogę tego przegapić.
- Kiedy to będzie? - spytał ciekawy Baekhyun, a po chwili dostał w głowę od Chana.
- Ty to głupi jesteś, kiedy może być impreza sylwestrowa? W sylwestra głąbie - mruknął Chanyeol rozbawiony durnotą Boczka. Zaśmieliśmy się, ale po chwili i tak rozmowa zeszła znowu na temat Lu.
- Idziemy na to, nie ma bata - zarządziłem. Wszyscy jednogłośnie o tym zadecydowaliśmy. Warunkiem było tylko pozostanie w tajemnicy. Nikt nie może wiedzieć, że tam będziemy,a zwłaszcza Lara.
Po jakimś czasie Yeol odprowadził Rin do domu, a ja poszedłem się umyć. Późnym wieczorem leżałem już w łóżku. Do pokoju akurat wszedł Kyungsoo. Poprawił poduszki na łóżku i również się położył. Zastanawiałem się, czy nie powinienem z nim pogadać. Stwierdziłem jednak że to bezsensowne w tym stadium, więc po prostu odwróciłem się do niego tyłem i próbowałem usnąć. Sen przyszedł szybciej niż myślałem. Obudziłem się wcześnie rano. Sprawdzając na telefonie godzinę, zauważyłem przy okazji, że mam nieprzeczytaną wiadomość od Rin
"OPPA JEST PROBLEM!!!!"
"Dziewczyno, jest 6 rano.. Daj mi spać.. >,<"
"CHODZI O LARE"
"GADAJ"
"ALBO PISZ, WHATEVER"
" Dzisiaj rano widziałam jak się ubiera. Widziałam jej szyje.. Nie wiem od czego to i co to tak w ogóle, ale ma na szyi około 15 takich aż fioletowych plam. I kilka.. ugryzień? O.O Mało tego.. Ma sine nadgrstki ;_;"
Serce mi stanęło. Co to miało znaczyć? Zacisnąłem dłonie na telefonie i jakimś cudem napisałem odpowiedź.
"Jesteś pewna?"
"Tak. Te cosie na szyi zakryła szalikiem w kratke, a na nadgarstki założyła po kilka bransoletek i bandany."
Sehun. On jej to zrobił. Jestem pewien! Niech no ja go tylko dorwę,to go zabije. Czy on jest nienormalny? Przez mocne malinki może zrobić komuś krzywdę. A ugryzienia? Pojebało go do cna, mógł jej coś poważnego zrobić. A te nadgarstki.. Pewnie przyszpilił ją do łóżka i próbowała się bronić. Trzymał za mocno. Jak ona w ogóle się wydostała z tamtego pokoju? Ughh, zabije skurwiela.
"Zabije Sehuja.. Rin, pilnuj jej. Błagam"
Odpisałem szybko, po czym wstałem po cichu i udałem się do łazienki by się ogarnąć. Ubrałem się i zszedłem na dół by zrobić śniadanie dla wszystkich. Zastanawiałem się, jak ona się czuje. Właśnie, miałem do niej napisać. Wyciągnąłem z kieszeni rurek telefon i napisałem do niej szybko.
"Hej Lu. Czuje się nawet okej, warga boli jeszcze, ale przejdzie mi. Ty jak sie czujesz?"
"Dzień dobry! ^^ Ja czuję się świetnie :D Cieszę się, że z Tobą lepiej, nie darowałabym Sehunowi jeżeli za bardzo by Cie poturbował -.- "
Potrafi kłamać. Pewnie gdybym nic nie wiedział to bym w to uwierzył.
"Kiedy masz ściągane szwy? ^^"
"27 grudnia, czyli jutro chyba, a co?"
"Chciałabyś potańczyć ze mną? :) "
"Emm.. No okej. To co, jutro?"
"Oczywiście ^^"
"Huehue ^^ ja musze lecieć już.. Trzymaj się Nini ^^"
Zgodziła się. Muszę jej powiedzieć co czuję, póki Sehun nie zrobił jej jeszcze gorszych rzeczy. Im szybciej się od niego uwolni, tym lepiej dla niej. Nie pozwolę żadnemu zbokowi by ją tak maltretował. Za mną nic by jej nie groziło. Chroniłbym ją przed wszystkim. Szkoda tylko, że tak późno to do mnie dotarło. Nim się obejrzałem, reszta zespołu wstała i zjawiła się w kuchni. W tym również Sehun, który na mój widok stał się gburowaty. Nawet mnie to nie dziwi. Popijałem kawę, gdy reszta zespołu wtajemniczała Sehuna w plan związany z występem Lu. Sehun oczywiście zgodził się by iść z nami. Obawiałem się tego. Przeczesałem włosy dłonią, po czym sięgnąłem po jedną z kanapek. Zjadłem ją szybko po czym poszedłem do sali treningowej by ćwiczyć układy. Najpierw poprzeciągałem się trochę, dopiero po tym zacząłem tańczyć. Po kilku układach, na salę wszedł Dyo. Wybrał najlepszy moment.
- hyung, musimy pogadać - zatrzymałem go gdy juz miał wychodzić. Kyungsoo odwrócił się w moją stronę i podszedł bliżej.
- O co chodzi? - spytał obojętnym tonem. Przygryzłem wargę.
- O Larę- odpowiedziałem, a ten gdy usłyszał jej imię obrócił się na pięcie i chciał wyjść. Podbiegłem do niego i złapałem go za przegub ręki.
- To ważne. Jest w poważnych tarapatach. bez ciebie nie dam rady jej pomóc - powiedziałem. Dyo zwrócił swą twarz w moją stronę i wyrwał rękę z uścisku.
- Co to takiego? - spytał zmartwiony. Westchnąłem cicho i opowiedziałem mu o wszystkim. O rozmowie Sehuna z Chanem w vanie, o wczorajszej bójce i o odkryciu Rin. Na początku nie chciał wierzyć, ale gdy dotarło do niego, że on po części wepchnął ją w ramiona Sehuna, załamał się i schował twarz w dłoniach. Objąłem go lekko, a on wtulił się we mnie.
- Jaki ja byłem głupi.. - wymamrotał. Poklepałem go pocieszająco po plecach.
- Nie pora na użalanie się nad sobą. Trzeba pomyśleć nad tym, jak ja z tego wyciągnąć. - stwierdziłem puszczając Kyungsoo. Ten przetarł twarz dłonią i spojrzał na mnie.
- Ona kocha ciebie. Wiesz o tym. Ale jest z nim, bo nie odwzajemniasz jej uczuć - powiedział. Oj Dyo, masz nieaktualne informacje. No ale cóż, wiedziała o tym tylko Rin i Taemin.
- No właśnie nie.. Kocham ją.. Bardzo.. - powiedziałem cicho, spuszczając wzrok na swoje dłonie. Kyungsoo patrzył się na mnie zszokowany.
- C-Co? Serio? Dlaczego jej tego nie powiedziałeś? To mogło by zapobiec całej tej chorej sytuacji - rzekł zbulwersowany.
- Dopiero od niedawna jestem tego świadomy.. Już było wtedy za późno. Ona by mi nie uwierzyła, Sehun ją buntuje. Ale przeczuwam, że ona coraz bardziej dusi się w tym ich chorym układzie. Jest jak anioł, który został przykuty do ziemi i nie może wznieść się w górę. On ją zniszczy.. Ona jest przecież tak delikatna.. - wyszeptałem. Kyungsoo westchnął. Wiem,że on uważał tak samo. Kochaliśmy tę samą osobę. Dziwny zbieg okoliczności. Ale nie dziwię mu sie. Lara była wyjątkowa i oboje wiedzieliśmy o tym doskonale. Jednakże ona kochała tylko jednego. To byłem ja. Kim Jongin, głąb nie znający własnych uczuć, osoba która ją raniła. To byłem ja. Nie miałem zamiaru tego zniszczyć jeszcze bardziej. Zdobędę ją nieważne ile miałoby to mnie kosztować. jest warta każdego poświęcenia.
Był już późny wieczór. Po rozmowie z Sehunem nie czułam jakiejś znacznej poprawy humoru, mimo to, cieszyłam się, że zadzwonił i spytał się, jak się czuję. Nie powiedziałam mu oczywiście, że płakałam nim się ze mną skontaktował. Moje huśtawki nastrojów są wręcz komiczne, nie wiem nawet, jak im zaradzić. Cały czas myślałam o tym występie Kaia. O tym, dla kogo to konkretniej było. Mówił że dla dziewczyny od mochi.. Do mnie niby? Dlaczego miało to być do mnie? Przecież zwyzywałam go, uderzyłam. Nawet związałam się z Sehunem by mu dopiec. Dlaczego to zrobił? Pytań tyle, a odpowiedzi - jak zwykle zero. Jakimś cudem umyłam się a potem wróciłam do pokoju i ćwiczyłam śpiewanie piosenek na ten event w gimnazjum. Jutro po raz kolejny jadę do tej szkoły na próby, ćwiczenie w domu to nie wszystko. Położyłam się spać, mając na sobie bluzę z imieniem Kaia. Akurat znajdowało się tam, gdzie serce. Usnęłam z nadzieją, że może w magiczny dowiem się co to całe zajście miało znaczyć.
Wstałam wcześnie rano wraz z Rin, by jechać do jej szkoły. Próby trwały do południa, wróciłam wraz z nią. Stojąc przed domem, zauważyłam, że EXO już wrócili do domu. Rin i ja pobiegłyśmy uradowane do nich. Bez pukania weszłyśmy do domu. Większość z nich siedziała w salonie. Gdy nas ujrzeli, od razu rozpromienieli, co wywołało u mnie miłe ciepełko w sercu. Sehun podszedł do mnie i przytulił mocno, przy okazji muskając moją szyję swymi ustami. Drgnęłam lekko. Odsunęłam się od niego by powitać resztę zespołu i zauważyłam jak Rin uwiesiła się do Chanyeola który praktycznie płakał ze śmiechu. Czyżby Rinuś zmieniła ub? Możliwe. Tuliłam po kolei pozostałą piątkę, chciałam jeszcze powitać Dyo, Suhego i.. i Kaia, ale nie było ich tu.
- Yixing, gdzie reszta? - spytałam rozglądając się wokół. Lay wstał i poszedł pod schody, by zajrzeć do sali tanecznej.
- Tutaj jest Kai, a Suhy i Kyungsoo pewnie na górze. - powiedział. Kiwnęłam głową na znak zrozumienia, po czym skierowałam się na górę. Weszłam do pokoju lidera i uściskałam go mocno. Suho zaśmiał się i pogłaskał mnie po głowie.
- Jak tam siostrzyczko? - spytał z uśmiechem. Odwzajemniłam go i wzruszyłam niewinnie ramionami.
- A bez szału.. Stęskniłam się - powiedziałam po czym znów przytuliłam Suho, na co ten zareagował śmiechem. Po chwili tulania udałam się do Kyungsoo. Zapukałam w drzwi, a słysząc pozwolenie, weszłam do pokoju. Kyu siedział na łóżku, a słysząc, że ktoś wszedł do pomieszczenia, odwrócił się. Na mój widok wstał i podszedł do mnie szybko. Przytulił mnie mocno, a ja odwzajemniłam uścisk. Staliśmy tak dłuższą chwilę.
- Tęskniłem, Lu.. - szepnął. Kiwnęłam nieznacznie głową, odpowiadając cicho, że ja też. W końcu Kyu odsunął się nieznacznie i spojrzał mi w oczy.
- Widziałaś się już z Kaiem? - spytał. Przygryzłam wargę i zrobiłam krokw tył.
- Właśnie się na to zbieram.. Potem pogadamy - powiedziałam zakłopotana po czym zeszłam na dół. Sprawdziłam, czy Sehun jest w pobliżu. Na szczęście chyba był w kuchni, więc mogłam bez problemu iść do sali treningowej. Zeszłam po schodach i zatrzymałam się w progu.
Kai tańczył akurat do Hurt. Był w czarnych rurkach rozciętych na kolanach i w białej, luźnej koszulce bez rękawów odkrywającej jego mięśnie. Podczas tańca wyglądał niesamowicie, taki zatopiony w swoim świecie, pozbawiony innych emocji. Jego taniec był piękny. Jako człowiek wrażliwy na piękno utonęłam w jego talencie, osobowości, wyglądzie. Człowiek ideał. Tak jakby.Piosenka dobiegła końca, a Kai odwrócił się w stronę lodówki, jakby chciał do niej podejść. Zauważył mnie. Przez jego twarz przebiegł wachlarz różnych emocji. Od radości po ból. Zrobiłam krok w jego stronę.
- I znowu się tutaj widzimy. - powiedziałam cicho. Kai uśmiechnął się nieznacznie. Jak na zawołanie oboje ruszyliśmy do siebie, by na koniec złączyć się w mocnym uścisku. Jego ramiona mocno oplotły moją talię, a głowa spoczęła na ramieniu. tak bardzo mi tego brakowało. W tym momencie cała złość jaką żywiłam do niego przeminęła. łzy zaszły mi lekko łzami, zamrugałam kilkukrotnie by nie pozwolić im opuścić mych oczu. Byliśmy tak blisko, czułam bicie jego serca. Było bardzo szybkie, jak i zapewne moje.
- Tęskniłem.. Tak cholernie tęskniłem.. - szepnął niezrozumiale, a moje serce zawirowało z radości. Objęłam go jeszcze mocniej, ignorując to, co powiedział. Powinnam przestać robić rzeczy wbrew sobie.
- To dlaczego nie pisałeś? - spytałam. Kai przytulił mnie jeszcze mocniej. Byłam wtedy tak szczęśliwa..
- Bo wiedziałem, że nie odpiszesz.. - rzekł, a mi zrobiło się wstyd. Jestem głupia. Odsunęliśmy się od siebie nieznacznie. Choć nie byliśmy już w swych objęciach, staliśmy przed sobą. Zażenowani patrzeliśmy gdzieś w boki.
- Przepraszam.. Za to wszystko.. Że cię uderzyłam.. Że powiedziałam to, o czym nie musiałeś wiedzieć - powiedziałam niepewnie. Poczułam na sobie jego wzrok.
- Nie masz za co przepraszać. A ten plaskacz.. Zasłużyłem na niego - powiedział. Spojrzałam na niego. Uśmiechał się. Westchnęłam cicho i spuściłam smętnie głowę. Wtem poczułam jak Kai dotknął dłonią mojego policzka, na którym była ta okropna blizna . W oka mgnieniu uniosłam głowę. Nasze spojrzenia spotkały się. To było jak jakiś impuls elektryczny. Wszystko inne wokół zniknęło. Jongin uśmiechnął się subtelnie.
-Zabieraj łapy Jongin, nie Twoje - rozległo się pełne złości warknięcie. Odskoczyłam od Kaia i odwróciłam się w panice w stronę schodów. Na nich, oparty o poręcz, stał Sehun. Był zdenerwowany. I to mocno. Przełknęłam ślinę i zerknęłam na Kaia. Stał tuż za mną. Dłonie miał zaciśnięte w pięści, wzrok pełen furii, wbity w sylwetkę Sehuna.
- Tylko spokojnie chłopcy.. Bez bójek.. - zaczęłam mówić, lecz Sehun uciszył mnie gestem dłoni. Westchnęłam cicho wystraszona. Sehun zszedł na dół, po czym, będąc obok, spojrzał na mnie.
- Idź do mnie do pokoju. - powiedział. Nie chcąc kłopotów udałam się w stronę schodków. Tuż przed nimi odwróciłam sie w stronę chłopców. Spojrzałam na Kaia, który akurat na mnie patrzył. Wyszeptałam "nie rób nic złego" ale on tylko kiwnął niemrawo głową.
Poszłam do salonu, gdzie siedziała już reszta. Rozmawiali o czymś zawzięcie, ale przerwali gdy weszłam. usiadłam obok Chena na kanapie i uśmiechnęłam się lekko.
- Jak tam koncert? - spytałam a chłopcy od razu się ożywili. Zaczęli opowiadać jak to było na przygotowaniach, na próbach i na samym występie. Opowiadali z takim szczęściem w głosie, to było cudowne.
- W ogóle, mam prezent dla ciebie, Rin - powiedział Chanyeol po czym pobiegł na górę zostawiając na moment moją siostrą z 'wtf face'. Wrócił z ozdobnym czerwonym pudełeczkiem w dłoni, które wręczył Rin z szerokim uśmiechem. Ta otwarła je i omal nie zachłysnęła się tlenem. W pudełeczku była cienka srebrna bransoletka i symbolem gołębia. Oczy Rin zaszły łzami. Uradowana rzuciła się na Chanyeola i zaczęła go ściskać. Ten zaśmiał się radośnie i poklepał ją po plecach.
- Bo mnie udusisz - wymamrotał . Moja siostra odsunęła się od niego i od razu założyła bransoletkę.
- Jest piękna - westchnęła patrząc na ozdobę. Chan klasnął w dłonie.
- Wiedziałem że ci się spodoba, Baekhyun mi pomógł w wyborze - rzekł z uśmiechem. Oparłam się głową o ramie Chena a ten objął mnie po przyjacielsku.
- Co wy na to by jakoś uczcić ten koncert? - spytał chłopak zaciekawionym tonem. Przygryzłam lekko wargę w zamyśleniu. Przez głowę przeleciał mi dziwny pomysł.
- Co gdyby tak iść do klubu? - spytałam patrząc na resztę. W momencie wlepili we mnie te swoje ciemne oczy.
- To nie jest zły pomysł.. Ale wiesz że nie idziesz z nami? - spytał Suhy. Zrobiłam urażoną minkę.
- Przestańcie traktować mnie jak Rin. Za ponad miesiąc będę miała 17 lat - mruknęłam.
- Rin nie idzie ja tak. Nie zostawię was samych, jeszcze się zachlacie na śmierć i będę musiała po was jechać taczką i dotyrać do domu. - dodałam z uśmiechem. EXO zaśmiali się jednakże Rin miała doła.
- Sorry mała, ale masz nauke a ja fairant do końca roku - powiedziałam z lekkim uśmiechem. Co z tego, że zamiast upijania się powinnam ćwiczyć przed występem. Musiałam sobie jakoś odreagować po tych zajściach z Kaiem, Kyungsoo i Sehunem. WŁAŚNIE! SEHUN I KAI! Mina zupełnie mi zrzedła. W panice wyswobodziłam się z objęć Chena.
- Emm.. Muszę.. Muszę spytać się o coś Kaia, zaraz wracam -rzuciłam i w pośpiechu zbiegłam do sali treningowej. W samą porę! Albo i nie..
Sehun brał zamach by uderzyć Kaia w twarz. Rzuciłam się w ich stronę ale za późno. Jongin dostał w twarz i upadł na ziemię. Omal nie krzyknęłam ze strachu. Klęknęłam przed nim i wzięłam jego twarz w swe ręce.
- Kai, wszystko okej? Słyszysz mnie? - spytałam spanikowana widząc jego otłumanione spojrzenie. Niemrawo kiwnął głową i wierzchem dłoni otarł krew z ust. Miał rozciętą wargę. W tym momencie wbiłam wzrok w Sehuna. Wyglądam na dumnego z siebie i wkurzonego jednocześnie.
- Odbiło ci do reszty?! Po kiego chuja to zrobiłeś co?! - wrzasnęłam ledwo powstrzymując gniew. Sehun przygryzł wargę i wziął oddech. Wiedziałam że grabie sobie mocno, ale miałam to gdzieś.
- Myślisz że skoro jesteśmy razem to możesz urządzać awantury z byle powodu?! Jak przytulałam reszte to ich nie biłeś! Ogarnij dupe Sehun! Mam cie coraz bardziej dość - warknęłam głośno. Spojrzałam na Kaia przepraszająco. Pomogłam mu wstać i złapałam jego dłoń.
- Chodź do Suhego.. - mruknęłam cicho i udałam się z nim na górę po drodze rzucając gniewne spojrzenie Sehunowi który ledwo trzymał nerwy na wodzy. Lider był zdziwiony że Kai został uderzony przez Sehuna, ale nie wnikał na szczęście w szczegóły.
Siedziałam obok Jongina gdy Suho opatrywał jego ranę. Okazało sie że to nic groźnego i za kilka dni nie będzie po tym śladu. Sehun ma szczęście, bo inaczej wyrwałabym mu chuja. W momencie gdy zabijałam go po raz setny w myślach, wszedł właśnie do salonu.
- Lara - zaczął poważnym tonem, zmuszając mnie do spojrzenia na niego - Chodź do mojego pokoju. Musimy pogadać - dokończył. Poczułam na sobie spojrzenie Kaia lecz zignorowałam to i pewnym krokiem wyminęłam Sehuna i poszłam na górę a on za mną. Nim się zorientowałam, maknae zamknął za sobą drzwi na klucz i popchnął mnie mocno w wyniku czego wylądowałam na łóżku.
- Co ty odpierdalasz co? - wywarczałam. Sehun prychnął pod nosem i szybko usiadł między moimi nogami.
- Mam ochotę zadać to samo pytanie. najpierw nienawidzisz go a teraz kleisz sie do niego i bronisz? Spójrz na siebie. Jesteś ze mną. On ma cie za zabawkę - rzekł poważnie. Prychnęłam pod nosem.
- Nie wierz w nic co mówi. Pieprzy ci że tęskni a w Tokio ganiał za laskami po klubach. - powiedział. Serce stanęło mi na moment. Zabolało. Ale nie tak jak kiedyś.
- A skąd mam wiedzieć że to prawda? Widziałeś jak migdalił się z jakąś dziunią? A może to nie on latał za laskami tylko ty, huh? - spytałam a Sehun w mig złapał mnie mocno za nadgarstki i przybił je bardzo mocno do materaca łóżka. Pochylił się nade mną i patrzył w oczy pełnym złości spojrzeniem.
- Jesteś moja. Spóźnił się. Nie oddam cie tak łatwo, za bardzo mi na tobie zależy - wymamrotał po czym musnął swoimi wargami moje usta. Przeszył mnie lekki dreszcz, ale tym razem ze strachu. Szarpnęłam się mocno by wyrwać się z tego uścisku.
- Puść mnie debilu, mam kontuzję i zero chęci na jakiekolwiek gruchanie sobie z tobą. - warknęłam ale maknae był za silny i moje próby skończyły się tylko mocniejszym uściskiem na moich nadgarstkach. Uśmiechnął się triumfalnie i przysunął twarz do mojej szyi.
- Jeszcze zobaczymy.. - szepnął mi na ucho, po czym liznął je delikatnie. Zsunął twarz niżej i zaczął agresywnie całować moją szyję. Wbrew sobie jęknęłam cicho. Co za palant..
- Se-Sehun.. Przestań.. - sapnęłam, a on w odpowiedzi ugryzł mnie. Szarpnęłam się, przypadkiem ocierając udem o jego krocze. Wyczułam w jego spodniach duże uwypuklenie. Fuck, niedobrze. Jego uścisk, o ile to możliwe, stał się na moment jeszcze mocniejszy. Będę miała siniaki.. Ledwo mogłam ruszać palcami. Sehun nadal całował mnie po szyi, aż w końcu puścił moją mało sprawną, prawą rękę, tylko po to by móc wsunąć dłoń po materiał mojej koszulki. Na szyi miałam pewnie z 10 mocnych malinek, jeśli nie więcej. Bałam się. Jego dłoń wodziła po moim brzuchu, ale po chwili poczułam jak zbliżała się do linii materiału mojej bielizny. Moje tętno przyśpieszyło ze strachu, krew wrzała z powodu dużej ilości adrenaliny. Nie chciałam tego, ale miałam tylko jeden sposób, by się uwolnić.
Prawą ręką złapałam go za włosy ignorując napięcie szwów. Odciągnęłam jego twarz od mojej szyi, tylko po to by wpić się agresywnie w jego usta. Zdumiony maknae zaczął oddawać pocałunki. Aby było mu wygodniej, siadł na moim podbrzuszu, co było ogromnym ułatwieniem dla mnie. Złapałam mocnym ruchem pakunek w jego spodniach. Pocałunek zawibrował od jego mocnego jęku. Zaczęłam niechętnie, ale jak najlepiej masować tamto miejsce. Sehun mruczał rozkosznie i puścił moją lewą dłoń. Sukces. Teraz pora na mini zemstę. Coraz sprawniej go pobudzałam, miałam świadomość tego, że jego spodnie są teraz zdecydowanie za ciasne. Rozpięłam je i wsunęłam w nie lewą rękę, nie przerywając pocałunku. Sehun drgnął mocno gdy zaczęłam masować jego przyjaciela przez cienki materiał jego bokserek. Mimo, że cieszyło mnie gdzieś tam, że tak na niego działam, to i tak nie zapominałam o celu tego ekscesu. Maknae jęczał coraz częściej, wiedziałam że jest bliski szczytu. Zamieniłam dłonie, i teraz mając wolną lewą, zdrową rękę, ułożyłam ją na piersi Sehuna. I bum. Zepchnęłam go z siebie i z prędkością światła zlazłam z łóżka. Podbiegłam do drzwi i otworzyłam je. Na odchodnym spojrzałam na oniemiałego i wściekłego Sehuna.
- Napisz jak sie uspokoisz. Ze mną się nie zadziera - powiedziałam z dumnym uśmiechem, po czym wybiegłam z pokoju. Schodząc po schodach poprawiłam szalik aby nie było widać tych pieprzonych malinek i naciągnęłam rękawy aż po palce, by nie było widać tworzących się siniaków. Zeszłam na dół, gdzie reszta miała jakieś tajemnicze miny. Kai wpatrywał się we mnie uważnie.
- Wyjaśniliśmy sobie kilka rzeczy. Ma napisać jak sie ogarnie. Przykro mi misiaczki, ale ja ide bo mam dość na dzisiaj. Chen, uzgodnij z resztą datę i miejsce melanżu i przekaż mi potem info. Kai, napisz potem jak sie czujesz. Ja mykam, bo nie wytrzymam tu dłużej ze świadomością że Hunnie jest nabuzowany w trzy dupy. Kocham was. Rin możesz jeszcze zostać jak chcesz, tylko nie za długo. - powiedziałam patrząc na nich i siląc się na promienny uśmiech. Wzięłam swoje rzeczy i wyszłam z domu.
Wróciłam do siebie, pobiegłam do pokoju i zamknęłam się w nim. Co odjebało Hunniemu? Nigdy tak się nie zachowywał, ma za swoje. Niech wie, że nie toleruje takiego okazywania sobie uczuć i takiej brutalności. Mam tylko nadzieję, że nie wpakowałam się w większe gówno. Spojrzałam w lustro i zdjęłam szalik. Omal nie krzyknęłam.
Na mojej szyi, od ucha po obojczyk po lewej stronie była masa malinek o kolorze dżemu jagodowego. Bolały bardzo, ale to nic w porównaniu z nadgarstkami, które już teraz były granatowe. Usiadłam przy biurku. Aby zająć jakoś myśli, zaczęłam czytać jakąś książkę. Na moich rękach już budowały się opuchlizny i siniaki które pewnie nie znkną przez co najmniej tydzień, lub więcej. Fuck my life.
KAI
Bałem się o Larę. Sehun był na serio wkurwiony, a gdy usłyszałem jak zamyka się z nią w pokoju, mój strach o nia wzrósł do granic możliwości. Gdy zeszła sama na dół, ucieszyłem się w duchu. Jednak nic jej na szczęście nie jest. Szkoda, że musiała iść, chciałem z nią porozmawiać. Ale nie dziwię się jej, Sehuj na serio ją wkurzył. Stanęła po mojej stronie. Ten moment, gdy wzięła moja twarz w swoje drobne dłonie.. Szkoda,że nie mogło to trwać wiecznie. I wydarzyło się w takich okolicznościach. Szkoda że Lara nie słyszała wcześniej co ten złamas gadał. Dziwie sie że to nie ja pierwszy mu dowaliłem.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Stali na przeciw siebie, każdy zdenerwowany obecnością drugiego. Kai zacisnął dłonie w pięści i spojrzał na Sehuna.
- Zostaw ją. To nie zabawka - powiedział Jongin, gdy tylko Lara opuściła salę. Maknae zaśmiał się i zrobił krok w stronę starszego.
- A co? Może jest? Nie twój interes. Należy do mnie a ty masz się trzymać z daleka, czaisz? - spytał uśmiechając się dumnie. Kai prychnął pod nosem.
- Aż tak bardzo cieszy cię fakt że ufa ci na ślepo? - spytał. Sehun uśmiechnął się. Zamierzał dobić Jongina tak bardzo, jak to tylko możliwe.
- Aż tak bardzo wkurwia cie fakt że to nie tobie ufa? - spytał z bananem na twarzy. Krew w żyłach Kaia zawrzała. Co ten gnojek sobie myśli. Wziął oddech by choć minimalnie się uspokoić.
- Ufała mi bezgranicznie póki ty sie nie wpierdzieliłeś między nas. Na serio chcesz w tak żałosny sposób się na mnie odegrać? - spytał Kai przechylając głowę w geście zaciekawienia.
- Nie mam pojęcia o czym mówisz - skłamał Sehun, który obawiał się że Chanyeol wygadał się Jonginowi o jego planach i zamiarach wobec dziewczyny.
- Masz. Słyszałem co gadałeś w vanie. Masz ogromny ból dupy o to, że woli mnie, że jestem lepszy. Nie możesz zboleć że nie jesteś mną - powiedział z uśmiechem Kai. Sehun resztkami sił trzymał ręce przy sobie, miał ochotę rozerwać Jongina na strzępy. Jednak nerwy wygrały. Wziął potężny zamach i uderzył go z pięści w twarz. Nagle znikąd pojawiła się przed nim Lara.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sehun nawet nie zszedł na dół. I dobrze, miałem chęć go zabić. Siedzieliśmy razem z Rin w salonie i gadaliśmy o pierdołach.
- A wy co robiłyście bez nas przez ten tydzień? - spytał Kyungsoo który dopiero co zszedł z góry. Rin uśmiechnęła się lekko.
- Ja chodziłam do szkoły i uczyłam się, bo miałam dużo sprawdzianów.. A Lara jeździła do mnie do gimnazjum na próby na występ.. - odpowiedziała, ale gdy skapła się co właśnie powiedziała, zakryła usta. Momentalnie się ożywiłem.
- Co? Występ? Jaki występ? Gdzie? Jakie próby? - zacząłem gorączkowo pytać. Dziewczynka zarumieniła się mocno i wbiła wzrok w swoje trampki.
- N-Nie mogę powiedzieć.. Lara zabroniła - mruknęła smutno. Chnyeol jęknął podirytowany, reszta również. Co to ma być? Coś musi być na rzeczy.
- Mów, przecież się nie dowie, że wiemy to od ciebie. - rzekł Xiumin poklepując ją po plecach. Wzięła głęboki oddech i zaczęła opowiadać.
- Słyszeliście o tej słynnej imprezie sylwestrowej w najlepszym gimnazjum w okolicy? - spytała patrząc na każdego po kolei. Kiwnęliśmy głowami.
- Pewnie, ponoć co roku zbiera się tam masa ludzi bo to duże wydarzenie. Pomaga to uzbierać szkole ogromną kasę, bo to płatny event. Ale co to ma o rzeczy? - spytał Suho. Rin poprawiła okulary w identyczny sposób, w jaki robi to Lara i westchnęła.
- Lara bierze w tym udział. Jako jedna z trzech głównych wokalistów. - wypowiedziała szybko. Moje oczy były też chyba wielkości spodków od filiżanek. Że co?
- Będzie na nim śpiewała wraz z jej przyjacielem Changminem oraz znajomą Hinami. Przez to, że zeszłoroczna impreza z jej udziałem była sukcesem i szkoła uzbierała na serio grubą kasę, ta impreza w tym roku ma być zupełną petardą. Są instrumenty, profesjonalny sprzęt nagłaśniający, kostiumy, reflektory, nawet grupa taneczna i chórek - dodała po chwili. Lara będzie śpiewać? Muszę to zobaczyć! Muszę usłyszeć jej śpiew!
- Wow.. - tylko to dało radę opuścić moje usta w tym momencie.
- Co tam jeszcze będzie? Jak to ma wyglądać? Mów co wiesz - poprosił Dyo. Dziewczynka poprawiła przydługą blond grzywkę i zaczęła nawijać.
- Mają swoje solówki, duety, tria oraz występy z udziałem grupy tanecznej. Mają też coverować wasze piosenki. Lara ma kilka solówek, wiem tylko o wokalnych, jak stoi z tanecznymi to nie wiem. Duetów ma kilka, dwa na pewno z Changminem. Co to za piosenki? Nie mam pojęcia. Dużo jest tych występów z tancerzami. Lara jeździ do mnie do szkoły na próby, ale aby być jak najlepsza, ćwiczy i w domu. Ćwiczyła nawet tutaj, jak was nie było. Śpiewa na okrągło, słyszałam tylko od niej Overdose, Hurt i chyba jeszcze War Of Hormone od Bangtanów i tyle. Więc pewnie te piosenki będą na tym koncercie. Bardzo jej na tym zależy, mimo kontuzji dalej popierdala po parkiecie. Nie może się doczekać zdjęcia szwów, bo ułatwi jej to treningi.. - opowiedziała, a ja słuchałem jej nie dowierzając z lekka. Lu ma występ? Ma tańczyć i śpiewać? Przecież nie możemy tego pzegapić, JA nie mogę tego przegapić.
- Kiedy to będzie? - spytał ciekawy Baekhyun, a po chwili dostał w głowę od Chana.
- Ty to głupi jesteś, kiedy może być impreza sylwestrowa? W sylwestra głąbie - mruknął Chanyeol rozbawiony durnotą Boczka. Zaśmieliśmy się, ale po chwili i tak rozmowa zeszła znowu na temat Lu.
- Idziemy na to, nie ma bata - zarządziłem. Wszyscy jednogłośnie o tym zadecydowaliśmy. Warunkiem było tylko pozostanie w tajemnicy. Nikt nie może wiedzieć, że tam będziemy,a zwłaszcza Lara.
Po jakimś czasie Yeol odprowadził Rin do domu, a ja poszedłem się umyć. Późnym wieczorem leżałem już w łóżku. Do pokoju akurat wszedł Kyungsoo. Poprawił poduszki na łóżku i również się położył. Zastanawiałem się, czy nie powinienem z nim pogadać. Stwierdziłem jednak że to bezsensowne w tym stadium, więc po prostu odwróciłem się do niego tyłem i próbowałem usnąć. Sen przyszedł szybciej niż myślałem. Obudziłem się wcześnie rano. Sprawdzając na telefonie godzinę, zauważyłem przy okazji, że mam nieprzeczytaną wiadomość od Rin
"OPPA JEST PROBLEM!!!!"
"Dziewczyno, jest 6 rano.. Daj mi spać.. >,<"
"CHODZI O LARE"
"GADAJ"
"ALBO PISZ, WHATEVER"
" Dzisiaj rano widziałam jak się ubiera. Widziałam jej szyje.. Nie wiem od czego to i co to tak w ogóle, ale ma na szyi około 15 takich aż fioletowych plam. I kilka.. ugryzień? O.O Mało tego.. Ma sine nadgrstki ;_;"
Serce mi stanęło. Co to miało znaczyć? Zacisnąłem dłonie na telefonie i jakimś cudem napisałem odpowiedź.
"Jesteś pewna?"
"Tak. Te cosie na szyi zakryła szalikiem w kratke, a na nadgarstki założyła po kilka bransoletek i bandany."
Sehun. On jej to zrobił. Jestem pewien! Niech no ja go tylko dorwę,to go zabije. Czy on jest nienormalny? Przez mocne malinki może zrobić komuś krzywdę. A ugryzienia? Pojebało go do cna, mógł jej coś poważnego zrobić. A te nadgarstki.. Pewnie przyszpilił ją do łóżka i próbowała się bronić. Trzymał za mocno. Jak ona w ogóle się wydostała z tamtego pokoju? Ughh, zabije skurwiela.
"Zabije Sehuja.. Rin, pilnuj jej. Błagam"
Odpisałem szybko, po czym wstałem po cichu i udałem się do łazienki by się ogarnąć. Ubrałem się i zszedłem na dół by zrobić śniadanie dla wszystkich. Zastanawiałem się, jak ona się czuje. Właśnie, miałem do niej napisać. Wyciągnąłem z kieszeni rurek telefon i napisałem do niej szybko.
"Hej Lu. Czuje się nawet okej, warga boli jeszcze, ale przejdzie mi. Ty jak sie czujesz?"
"Dzień dobry! ^^ Ja czuję się świetnie :D Cieszę się, że z Tobą lepiej, nie darowałabym Sehunowi jeżeli za bardzo by Cie poturbował -.- "
Potrafi kłamać. Pewnie gdybym nic nie wiedział to bym w to uwierzył.
"Kiedy masz ściągane szwy? ^^"
"27 grudnia, czyli jutro chyba, a co?"
"Chciałabyś potańczyć ze mną? :) "
"Emm.. No okej. To co, jutro?"
"Oczywiście ^^"
"Huehue ^^ ja musze lecieć już.. Trzymaj się Nini ^^"
Zgodziła się. Muszę jej powiedzieć co czuję, póki Sehun nie zrobił jej jeszcze gorszych rzeczy. Im szybciej się od niego uwolni, tym lepiej dla niej. Nie pozwolę żadnemu zbokowi by ją tak maltretował. Za mną nic by jej nie groziło. Chroniłbym ją przed wszystkim. Szkoda tylko, że tak późno to do mnie dotarło. Nim się obejrzałem, reszta zespołu wstała i zjawiła się w kuchni. W tym również Sehun, który na mój widok stał się gburowaty. Nawet mnie to nie dziwi. Popijałem kawę, gdy reszta zespołu wtajemniczała Sehuna w plan związany z występem Lu. Sehun oczywiście zgodził się by iść z nami. Obawiałem się tego. Przeczesałem włosy dłonią, po czym sięgnąłem po jedną z kanapek. Zjadłem ją szybko po czym poszedłem do sali treningowej by ćwiczyć układy. Najpierw poprzeciągałem się trochę, dopiero po tym zacząłem tańczyć. Po kilku układach, na salę wszedł Dyo. Wybrał najlepszy moment.
- hyung, musimy pogadać - zatrzymałem go gdy juz miał wychodzić. Kyungsoo odwrócił się w moją stronę i podszedł bliżej.
- O co chodzi? - spytał obojętnym tonem. Przygryzłem wargę.
- O Larę- odpowiedziałem, a ten gdy usłyszał jej imię obrócił się na pięcie i chciał wyjść. Podbiegłem do niego i złapałem go za przegub ręki.
- To ważne. Jest w poważnych tarapatach. bez ciebie nie dam rady jej pomóc - powiedziałem. Dyo zwrócił swą twarz w moją stronę i wyrwał rękę z uścisku.
- Co to takiego? - spytał zmartwiony. Westchnąłem cicho i opowiedziałem mu o wszystkim. O rozmowie Sehuna z Chanem w vanie, o wczorajszej bójce i o odkryciu Rin. Na początku nie chciał wierzyć, ale gdy dotarło do niego, że on po części wepchnął ją w ramiona Sehuna, załamał się i schował twarz w dłoniach. Objąłem go lekko, a on wtulił się we mnie.
- Jaki ja byłem głupi.. - wymamrotał. Poklepałem go pocieszająco po plecach.
- Nie pora na użalanie się nad sobą. Trzeba pomyśleć nad tym, jak ja z tego wyciągnąć. - stwierdziłem puszczając Kyungsoo. Ten przetarł twarz dłonią i spojrzał na mnie.
- Ona kocha ciebie. Wiesz o tym. Ale jest z nim, bo nie odwzajemniasz jej uczuć - powiedział. Oj Dyo, masz nieaktualne informacje. No ale cóż, wiedziała o tym tylko Rin i Taemin.
- No właśnie nie.. Kocham ją.. Bardzo.. - powiedziałem cicho, spuszczając wzrok na swoje dłonie. Kyungsoo patrzył się na mnie zszokowany.
- C-Co? Serio? Dlaczego jej tego nie powiedziałeś? To mogło by zapobiec całej tej chorej sytuacji - rzekł zbulwersowany.
- Dopiero od niedawna jestem tego świadomy.. Już było wtedy za późno. Ona by mi nie uwierzyła, Sehun ją buntuje. Ale przeczuwam, że ona coraz bardziej dusi się w tym ich chorym układzie. Jest jak anioł, który został przykuty do ziemi i nie może wznieść się w górę. On ją zniszczy.. Ona jest przecież tak delikatna.. - wyszeptałem. Kyungsoo westchnął. Wiem,że on uważał tak samo. Kochaliśmy tę samą osobę. Dziwny zbieg okoliczności. Ale nie dziwię mu sie. Lara była wyjątkowa i oboje wiedzieliśmy o tym doskonale. Jednakże ona kochała tylko jednego. To byłem ja. Kim Jongin, głąb nie znający własnych uczuć, osoba która ją raniła. To byłem ja. Nie miałem zamiaru tego zniszczyć jeszcze bardziej. Zdobędę ją nieważne ile miałoby to mnie kosztować. jest warta każdego poświęcenia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)